Τι σημαίνει αριστερό ραδιόφωνο σήμερα

kokkinohttp://www.avgi.gr

Στο Κόκκινο 105,5: «Το ραδιόφωνο που ακούει»

συνέντευξη του διευθυντή του «Κόκκινου» Κωστα Αρβανιτη

Αύριο, Δευτέρα, αρχίζει το καινούργιο πρόγραμμα του σταθμού «Στο Κόκκινο 105,5», με τον νέο διευθυντή του, Κώστα Αρβανίτη. Πρωταπριλιά, κι όμως δεν είναι ψέμα. Μαζί με την αξιοποίηση του δυναμικού και των ανθρώπων του σταθμού, νέες εκπομπές, νέα πρόσωπα (όπως ο Ανδρέας Μαζαράκης, ο Ηλίας Μαμαλάκης, η Μάνια Παπαδημητρίου, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, ο Στάθης Σχοινάς, ο Σωκράτης Τσατσούλης, ο Γιώργος Φραντζεσκάκης, o Άρης Χατζηστεφάνου), σχέδια για το μέλλον (Θα βρείτε το πρόγραμμα, στο σημερινό φύλλο της Αυγής και ηλεκτρονικά στα wp.me/pT5Wh-2VX και stokokkino.gr/neo-programma-sto-kokkino-105.5-1/). Για όλα αυτά, και με γενικό ερώτημα «τι είναι αριστερό ραδιόφωνο σήμερα» συζητήσαμε με τον Κώστα Αρβανίτη. Επίσης, ζητήσαμε ένα σχόλιο από τους προηγούμενους διευθυντές του σταθμού, Θανάση Καρτερό και Γιώργο Ανανδρανιστάκη.

* Η πρώτη μου ερώτηση, μετά βέβαια τις ευχές μας για κάθε επιτυχία στο νέο σου έργο: Ποιος είναι στόχος του καινούργιου προγράμματος;

Βασικός στόχος είναι οι ειδήσεις. Να έχουμε καλές ειδήσεις. Ένα πιο ενημερωτικό ραδιόφωνο, χωρίς να χάσουμε τα πολύ θετικά και όμορφα χαρακτηριστικά του «Κόκκινου», όπως λ.χ. τις ιδιαιτερότητες και την ομορφιά των μουσικών του εκπομπών. Έχουμε εξαιρετικούς δημοσιογράφους και μουσικούς παραγωγούς, που θα τους ζήλευε κάθε σταθμός!

* Τι σημαίνει όμως «καλές ειδήσεις»;

Καταρχάς, να είναι έγκυρες, να δίνουν στον πολίτη τη σιγουριά ότι δεν κρύβεται κάτι πίσω. Η είδηση φωνάζει από μόνη της. Φυσικά, στις ειδήσεις, στις ενημερωτικές εκπομπές, στη δημοσιογραφία υπάρχουν οπτικές — αυτό δεν αμφισβητείται, και μάλιστα το θέλουμε: η οπτική του σταθμού μας είναι αριστερή. Άλλο όμως αριστερή και άλλο κομματική. Είναι άλλο το ραδιόφωνο και άλλη η ντουντούκα. Η ντουντούκα κάνει θόρυβο, δεν έχει ανάγκη αυτό ο πολίτης. Άλλωστε, το «Κόκκινο» δεν απευθύνεται μόνο σε ένα αριστερό ακροατήριο, αλλά στο σύνολο των πολιτών.

Το σλόγκαν το οποίο σηματοδοτεί το νέο ξεκίνημα είναι «Το ραδιόφωνο που ακούει» — κι αυτό σημαίνει «ακούει την κοινωνία, ακούει τη διαφορετική άποψη, ακούει και την αντίθετη άποψη». Δεν είναι δυνατόν εμείς, που έχουμε συγκρουστεί για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, να χρησιμοποιούμε τις ίδιες μεθόδους με αυτές τις οποίες συγκρουστήκαμε. Θέλουμε λοιπόν να υπάρχει διάλογος, και πιο αριστερά και πιο δεξιά από εμάς. Ο πολίτης μπορεί να κρίνει: δουλειά μας είναι να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα, να αναδεικνύουμε τις κρυμμένες διαστάσεις, να κάνουμε τεκμηριωμένα σχόλια, να κάνουμε έρευνες.

Υπάρχουν ασφαλώς όρια. Δεν τίθεται θέμα «διαλόγου» με τον φασισμό και τον νεοναζισμό. Kι αυτό, κατά τη γνώμη μου, ισχύει όχι μόνο για το «Κόκκινο», αλλά για όλα τα μέσα.

* Η εκπομπή από τις Σκουριές, την προηγούμενη βδομάδα, ήταν μια γεύση του νέου προγράμματος;

Ναι, γιατί βασική μας επιδίωξη είναι να βγούμε από το στούντιο. Εκπέμψαμε και από το Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκης, πριν αρχίσει — και θα το κάνουμε συχνά από εδώ και πέρα. Μέχρι το καλοκαίρι, θα αποκτήσουμε μια μονάδα εξωτερικών μεταδόσεων, έτσι ώστε να μπορεί ο σταθμός να εκπέμπει από εκεί που χτυπά ο παλμός της κοινωνίας: μπορεί να είναι ένα σχολείο, μια διαδήλωση, ένα πολιτιστικό γεγονός, μια γειτονιά.

* Τι σημαίνει λοιπόν για σένα αριστερό ραδιόφωνο;

Αριστερό ραδιόφωνο σημαίνει να δώσεις ήχο –και αν είχαμε τηλεόραση, θα δίναμε και εικόνα– στους ανθρώπους που θέλουν να πουν κάτι, είτε διαμαρτυρία είναι αυτή είτε πρωτοβουλία είτε δράση, και στους οποίους κατά σύστημα δεν δίνεται ο λόγος. Η εκπομπή από τις Σκουριές, για την οποία λέγαμε πριν, είναι ένα παράδειγμα. Αυτό οφείλουμε να το κάνουμε μέσα από μια δημόσια ταυτότητα, όπως είναι η συχνότητα 105,5, όπως είναι και οι άλλες συχνότητες. Σήμερα, αντίθετα, κυριαρχεί μια μονομερής εκπομπή από πολλούς πομπούς, με την οποία εκφράζονται οι λίγοι. Εδώ λοιπόν έρχεται να παίξει τον ρόλο το αριστερό, και γενικότερα το δημοκρατικό, και ακόμα γενικότερα το έντιμο ραδιόφωνο.

Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό ενός τέτοιου ραδιοφώνου είναι η εντιμότητα απέναντι στην είδηση και ένα τρίτο, πολύ σημαντικό για μένα, η πρόθεση: Να έχεις καλή πρόθεση όταν εκπέμπεις, όχι, σώνει και καλά, διάθεση σύγκρουσης — μπορεί βέβαια να έχεις μαχητικότητα και κριτική διάθεση: αυτά τα επιδιώκουμε.

Ο σταθμός στηρίζεται οικονομικά αποκλειστικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα βοηθούσε όμως κανέναν (ούτε εμάς ούτε τους ακροατές ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε όσους τον υποστηρίζουν) να εκπέμπουμε το πολιτικώς –πολλώ δεν μάλλον το κομματικώς– ορθόν. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε, με τα ίδια χρήματα, να φτιάξει αφίσες, χιλιάδες αφίσες, εκατομμύρια αφίσες: θα είχε κοκκινήσει όλη η Ελλάδα! Κάνει όμως μια άλλη επιλογή. Και αυτό που με βρήκε απόλυτα σύμφωνο, με ενθουσίασε ήταν η αντίληψη των ανθρώπων που μου έδωσαν την ευκαιρία να προσπαθήσουμε να κάνουμε ακόμα καλύτερο τον σταθμό.

*Είναι μια αντίληψη για το ραδιόφωνο…

Μια αντίληψη για το ραδιόφωνο και για τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα: πώς μπορούμε να υλοποιήσουμε αυτό που διεκδικούμε. Το «Κόκκινο» πρέπει να είναι η αντιπρόταση –ή έστω στοιχεία μιας τέτοιας αντιπρότασης– σε ένα ολόκληρο μηντιακό σύστημα. Είναι δύσκολο, χρειάζεται χρόνος, το σημαντικό ωστόσο είναι να ξεκινήσουμε, να είμαστε σε μια διαδρομή, την οποία θα κατακτάμε διαρκώς, κάθε μέρα. Είναι μεγάλο στοίχημα για όλους εμάς που είμαστε πίσω από τα μικρόφωνα, όλους εμάς που εργαζόμαστε σε αυτό τον σταθμό.

* Ποιος νομίζεις ότι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος; Η προπαγάνδα, ο ελιτισμός, κάτι άλλο;

Και τα δύο. Η προπαγάνδα είναι μεγάλος κίνδυνος, γιατί, εκτός των άλλων, είναι και η εύκολη λύση. Ο ελιτισμός είναι ένα γενικότερο «χούι» του αριστερού χώρου, μαζί με τον εγωισμό: ο αριστερός, συχνά, δεν ακούει. Θεωρεί ότι κατέχει το απόλυτο της αλήθειας — δεν είναι τυχαία η πολυδιάσπαση του χώρου.

Το ραδιόφωνο όμως είναι ένα «αναρχικό», θα έλεγα, μέσο· ασφυκτιά αν κλειδωθεί σε πολύ στενά πλαίσια –μόνο πλαίσια ποιότητας, διάθεσης, ρίσκου μπορείς να θέσεις. Και αυτό το κάνει μαγικό.

* Προχωράω σε ένα άλλο θέμα, την κατάσταση στη δημόσια τηλεόραση.

Δυστυχώς, δεν μπορούμε να μιλάμε για δημόσια τηλεόραση· είναι πια κρατική, γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω. Θα μου πεις, ήταν δημόσια πριν τέσσερα χρόνια; Όχι, αλλά βρισκόταν στον δρόμο να γίνει. Θεωρώ μεγάλο λάθος να πιστεύουμε ότι όλες οι εποχές ήταν ίδιες στην ΕΡΤ. Υπήρχαν ανοίγματα, τα οποία αποδεικνύονται από το αποτέλεσμα, τις εκπομπές: του Αυγερόπουλου, του Βαξεβάνη, του Κούλογλου — και πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές, που ξεχώριζαν σε επίπεδο και άποψης και ποιότητας και αισθητικής.

Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον κ. Σαμαρά και τους συμμάχους του, ζήσαμε καταστάσεις που δεν είχαμε ξαναζήσει. Αυτό φάνηκε καταρχάς από τις επιλογές των προσώπων και τη βίαιη αλλαγή του προγράμματος. Η κρατική τηλεόραση δεν απέχει πια πολύ από την ιδιωτική. Πρόσωπα μιας διαφορετικής κουλτούρας από την ιδιωτική τηλεόραση έρχονται σιγά σιγά στην κρατική, φέρνοντας μαζί τους την αντίληψη και την κουλτούρα τους αυτή: πλαστικά προϊόντα κατακλύζουν την κρατική τηλεόραση. Ταυτόχρονα, έχει συρρικνωθεί το πολύ καλό προσωπικό της ΕΡΤ, ενώ καταφθάνουν διαρκώς «σύμβουλοι». Τι άλλο να πω;

* Εμείς τι λέμε;

Δεν θεωρώ, φυσικά, ότι η λύση είναι μια λογική διακομματικών καταμερισμών: 15 ΝΔ, 10 ΣΥΡΙΖΑ, 5 ΔΗΜΑΡ, 3 ΠΑΣΟΚ, 3 ΚΚΕ κ.ο.κ. Ούτε προφανώς όταν έρθει η Αριστερά στην εξουσία, αν έρθει, η λύση είναι να βάλουμε τους αριστερούς να κάνουν εκμπομπές. Αν θέλεις δημόσια τηλεόραση, πρέπει να εφαρμόσεις ένα πλαίσιο αυτόνομης λειτουργίας της πάνω σε αρχές και, δεύτερον, να διασφαλίσεις ότι μπορούν αυτοί που διαχειρίζονται τη δημόσια τηλεόραση να κάνουν τηλεόραση, και όχι να παίζουν με τους κομματικούς συσχετισμούς.

* Με δεδομένη αυτή την ασφυξία στο τηλεοπτικό τοπίο, πολλοί σκέφτονται έναν τηλεοπτικό σταθμό της Αριστεράς.

Η σκέψη είναι εύλογη, το κενό αισθητό, είμαι όμως επιφυλακτικός.Νομίζω ότι καταρχάς η μάχη πρέπει να δοθεί για τη δημόσια τηλεόραση. Το βασικό για ένα κόμμα που πιστεύει στη δημοκρατία και την ελευθερία είναι να δημιουργήσει πλαίσια δράσης. Και το πρώτο πλαίσιο δράσης πρέπει να είναι στη δημόσια τηλεόραση.

* Δεν είσαι όμως επιφυλακτικός για το ραδιόφωνο!

Αντιθέτως! Το ραδιόφωνο είναι η μεγάλη ευκαιρία: είναι πιο δυναμικό, πιο ευέλικτο και χαμηλότερου κόστους. Πιστεύω ότι το «Κόκκινο» είναι ένα στοίχημα για την Αριστερά, και τη δημοκρατία, θα έλεγα, αν δεν ακουγόταν υπερφίαλο. Σε αυτή την προοπτική, προσπαθούμε να κάνουμε έναν σχεδιασμό με πνοή.

Πρώτον, θέλουμε το «Κόκκινο» να ακούγεται σε όλη την Ελλάδα. Έχουμε έρθει σε επαφή με σταθμούς στη Δυτική Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Επτάνησα, την Κρήτη, την Πελοπόννησο.

Επίσης, ετοιμάζουμε ένα δεύτερο μουσικό ραδιόφωνο, στο διαδίκτυο, ανεξάρτητα από τις μουσικές εκπομπές του «Κόκκινου».

Τέλος, ετοιμάζουμε μια πλατφόρμα ως εταιρεία παραγωγής, η οποία θα προσφέρει στα ραδιόφωνα της χώρας εκπομπές (μουσικές και αργότερα και ενημερωτικές), όχι του προγράμματος του «Κόκκινου», άλλες. Στο μέλλον θα μπορούσε να προχωρήσει και σε τηλεοπτικές εκπομπές, που θα διακινούσε σε επαρχιακά αλλά και πανελλαδικά κανάλια. Είναι μια ενέργεια χαμηλού προϋπολογισμού, ουσιαστικής παρέμβασης και μεγάλης διείσδυσης.

Τη συνέντευξη πήρε ο Στρατής Μπουρνάζος

Σχόλια και συζήτηση για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων

Ράδιο έρωτας

Ένας πρώην οτιδήποτε, ένας πρώην διευθυντής ραδιοφώνου παραδείγματος χάρη, καλά θα κάνει να μη μιλάει πολύ, και κυρίως να μη συμβουλεύει για το αντικείμενο της πρώην ενασχόλησής του. Γιατί ο καθένας μπορεί να αναρωτηθεί, και με το δίκιο του: Αν διαθέτει τόσο σωστές απόψεις και τόσο σοφές συμβουλές, τότε πώς είναι πρώην;

Ως εκ τούτου, ας μιλήσουμε για τον έρωτα — ή για το «Κόκκινο» ως αντικείμενο έρωτα. Τίνων; Των ακροατών του πρώτα πρώτα, οι οποίοι είναι κολλημένοι στους 105,5. Και όσο πιο ανυποχώρητοι αριστεροί είναι τόσο πιο καλά ξέρουν την τέχνη να είναι απαιτητικοί, συχνά εριστικοί, ενίοτε αδίκως ή δικαίως οργισμένοι, αλλά πάντα ερωτευμένοι με τον σταθμό τους.

Για το κόμμα-ιδιοκτήτη ύστερα, που συχνά ο έρωτάς του για το ραδιόφωνό τουξεπερνάει τα όρια του πλατωνικού, με αποτέλεσμα ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και εντελώς ανάρμοστες σκηνές στο παρασκήνιο.

Και για τους ευτυχείς υπηρέτες του ραδιοφωνικού έρωτα βεβαίως, τους εργαζόμενους στον σταθμό, οι οποίοι είναι η ψυχή, το σώμα και η φωνή του — όσοι τουλάχιστον δεν έχουν αφήσει τον έρωτά τους να εξελιχθεί σε σχέση μικροαστών έπειτα από σαράντα χρόνια γάμου.

Η παρότρυνση που μπορεί να διακινδυνεύσει κανείς από αυτή την άποψη είναι μία: Αφεθείτε στον έρωτα για το «Κόκκινο»· κάνει καλό. Δώστε του τη δυνατότητα να γίνει πιο γοητευτικό, πιο χαμογελαστό, πιο ελεύθερο — έτσι ώστε να πληθύνουν οι ερωτευμένοι μαζί του. Και φυσικά μην ξεπερνάτε τα όρια: οι ανάρμοστες σχέσεις βλάπτουν την υγεία του ραδιοφώνου.

ΥΓ. Στερνή μου γνώση… Έχει ενέργεια και καύσιμα ο νέος διευθυντής να πάει το «Κόκκινο» ψηλά. Αρκεί να κοιτάζει πότε πότε χαμηλά, γιατί εκεί φυτρώνουν οι τρικλοποδιές…

Θανάσης Καρτερός

Σχόλια και συζήτηση για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων

Κόκκινο παραμύθι

Εκατόν πέντε και πέντε Στο Κόκκινο. Εφτά χρόνια και δυο μήνες δίνουμε φωνή σε αυτούς που δεν έχουν, λέμε όσα  δεν λέγονται, φανερώνουμε εκείνα που αχνοφαίνονται. Με τραγούδια, με γέλια, με φωνές, με αμπελοφιλοσοφίες, με τσακωμούς, με έριδες, με φιλιώματα, με ελλείψεις, με γκάφες, με φανατισμό, δηλαδή με ανθρώπους, δεκάδες  ανθρώπους σε εφτά χρόνια και δυο μήνες.

Εφτά χρόνια και δυο μήνες ήμασταν  παντού και ολούθε. Στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, στις παραλίες με τα κάγκελα, στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, στις κόκκινες μέρες του Δεκέμβρη, στο Εφετείο των κολασμένων, στην Υπατία, στις διαδηλώσεις για τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα, στην εποποιία  των πλατειών, στο ξύλο, στα δακρυγόνα, στα χνάρια των φασιστών, στην Ιερισσό, στην Αλεξανδρούπολη.

Ήμασταν και στις εκλογές — πολλές εκλογές, βρε παιδί μου:  εθνικές, ευρωεκλογές, δημοτικές, αμάν πια. Αγωνία για το 3%, αγωνία για το 5%, αγωνία για το 17%, αγωνία για το 27%, τι λες ρε ψώνιο, που μου θέλεις και  27%! Κι όταν τα exit poll έδειξαν για λίγο ότι η εξουσία μπορεί να αλλαξοπιστήσει, άνοιξε η πόρτα και μπήκανε στο θυρωρείο δυο αστυνομικοί. «Ώπα, αδέρφια, μας μπουζουριάσανε, τέλειωσε το παραμύθι» — τα όργανα όμως είχαν έρθει για να μας φυλάξουνε, οπότε το παραμύθι τη σκαπούλαρε.

Με τούτα και με κείνα, φτάσαμε  τα εφτά χρόνια και τους δυο μήνες και συνεχίζουμε ακάθεκτοι, μέχρι να αγγίξουμε με τα δάχτυλά μας  τον κόκκινο ορίζοντα. Ή, έστω, μέχρι να μας μπουζουριάσουνε.

Γιώργος Ανανδρανιστάκης

Σχόλια και συζήτηση για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: