Από το ΑΣΕΠ στις ΚΟΙΝΣΕΠ

images (8)Του Δημ. Μπίρμπα

Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ/ Αυτοδιοίκηση

Ο Νόμος 2190/94 (Νόμος Πεπονή) αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες προσπάθειες περιορισμού του πελατειακού κράτους. Δεν απέτρεψε όμως την δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων,  διαρκούς εκλογικής ομηρείας.

Την μονιμοποίηση και το υψηλό κόστος της, προσπάθησαν να αποτρέψουν με τους συνταγματικούς περιορισμούς του 2002. Το νομοθετικό αλαλούμ, η ευνοϊκή Ευρ. Οδηγία 779/97 για απασχολούμενους πέραν των 18 μηνών και οι «δεσμεύσεις αποκατάστασης» του Καραμανλή, έφεραν το εκτρωματικό ΠΔ 164/2004 (Παυλόπουλου), που έδωσε τροφή σε δικαστήρια και πλουτισμό σε εργατολόγους.

Η πολυετής εξοικείωση, εν πολλοίς αναγκαστική λόγω του ανορθολογικού περιορισμού προσλήψεων, των Δήμων, με by pass διαδικασίες προσλήψεων (μισθώσεις έργου, δίμηνες κλπ.), κυρίως μέσω των Δημοτικών Επιχειρήσεων, τους κατέστησε θέλοντας και μη, «συνένοχους» της εκτεταμένης νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης της εργασίας από το ’90. Η συντριπτική πλειονότητα των Δημοτικών Συμβουλίων πάντως, με ομόφωνες αποφάσεις στήριξε τις προσφυγές και την δικαίωση χιλιάδων συμβασιούχων . Άλλωστε, ήταν ο μοναδικός τρόπος άμεσης κάλυψης των διαρκώς αυξανόμενων αναγκών προσωπικού, μετά τη μεταφορά εκατοντάδων αρμοδιοτήτων, χωρίς τους αναγκαίους πόρους.

Αυτό το γαϊτανάκι διέλυσαν, Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα και Παρατηρητήρια. Η νεοφιλελεύθερη μυθολογία του 1,5 εκατομμυρίου εργαζομένων στο Δημόσιο έπεσε με την πρώτη απογραφή της τρόϊκα στο 50%. Δηλαδή σε ποσοστά μικρότερα του Μ.Ο. της Ε.Ε. (16,8% έναντι 18%). Η νεοφιλελεύθερη εμμονή όμως του περιορισμού της απασχόλησης στο Δημόσιο, βρήκε στο Μνημόνιο το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί.

Πιστή στις νεοφιλελεύθερες επιταγές του «ελάχιστου κράτους», η μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά, δια στόματος Στυλιανίδη, μπροστά στον «κίνδυνο» συνέχισης των Κοινωνικών Δομών–Προγραμμάτων (λόγω συμβατικών δεσμεύσεων στην Ε.Ε.) και της εργασίας 3.500 εργαζομένων με πολυετή προσφορά ( σήμερα στο «Βοήθεια στο σπίτι», περίπου 2.800 αύριο σε άλλες προνοιακές δομές) , όχι μόνο δεν τους μονιμοποιεί αλλά επιστρατεύει και τον περιορισμό του Μεσοπρόθεσμου για μόνο 4.000 προσλήψεις Συμβασιούχων κάθε μορφής για όλους τους Δήμους ετησίως και τους καλεί να σχηματίσουν ΚΟΙΝΣΕΠ.

Έτσι η «αλληλέγγυα, κοινωνική οικονομία» Ν.4019/11 που δίνει, παρά τις νομοθετικές ατέλειες, δυνατότητα εναλλακτικής απασχόλησης, για την κάλυψη οικονομικών και κοινωνικών αναγκών, σε δεκάδες χιλιάδες νέους και πολίτες ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ναρκοθετείται εν τη γενέσει της. Ταυτίζεται σκόπιμα, με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές απορρύθμισης και διάλυσης του ελάχιστου κοινωνικού κράτους, που τελευταίο ανάχωμα του αποτελεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η αναγκαία πάλη, νομοθετικά και κινηματικά, για την αποτροπή αυτής της κατάστασης, θα πρέπει να αποφύγει την δαιμονοποίηση της μορφής.

Η ευκολία γενικών αφορισμών, η αντίληψη ολοκληρωτικής ταύτισης ή απόρριψης ,κάθε ζητήματος θεσμικής διαπάλης, έχει φέρει τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Την ταύτιση της Αριστεράς, στα μάτια της πλειονότητας των πολιτών, με την υπεράσπιση του σημερινού γραφειοκρατικού, διαπλεκόμενου και πελατειακού κράτους, παρόλο που ευαγγελίζεται την ανατροπή του.

Παρά την συμφωνία, σε πολύ μεγάλο βαθμό, με τις διαπιστώσεις του φίλου, σύντροφου Σ.Τζόκα «ΚΟΙΝΣΕΠ η κερκόπορτα της Ιδιωτικοποίησης» (Αυγή 14/03/2013) διαφωνώ με :

  • το υπερβολικό «κερκόπορτα ιδιωτικοποίησης», όταν ανοιχτοί είναι οι «λεωφόροι» μέσω Μεσοπρόθεσμου (απολύσεις, πάγωμα προσλήψεων, 65% μείωση κρατικών επιχορηγήσεων, υπερφορολόγηση, «αξιοποίηση» Δημοτικής Περιουσίας),
  • την απολυτότητα απόψεων για μέσο πλήρους ανταποδοτικότητας, όταν αφορά, κυρίως, θεσμοθετημένους ήδη δημόσιους πόρους (ΑΚΑΓΕ, ΛΑΕΚ)
  • την άποψη ότι πρόκειται περί ιδιωτικής επιχείρησης, επειδή έτσι την κατατάσσει το Μονεταριστικής, υπερσυγκεντρωτικής  αντίληψης, Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Ας διαβάσουμε καλύτερα τον Νόμο και το Καταστατικό τους .

Η Ευρωπαϊκή (Βόρεια, Κεντρική και Νότια) και η Αμερικάνικη (Βόρεια και Λατινοαμερικάνικη) εμπειρία, παρέχουν πλήθος παραδειγμάτων, που χρειάζεται να μελετήσουμε καλύτερα, πριν τα θάψουμε. Το Ελληνικό Νομοθετικό Πλαίσιο είναι μεν ατελές αλλά δεν είναι το χειρότερο.

 Η Κοινωνική Οικονομία , στην Ελλάδα μεταφράζεται και σε ΚΟΙΝΣΕΠ, αποτελεί, με τις παρατηρήσεις που θέσαμε στην ψήφιση του Νόμου, αλλά κυρίως με τις επεξεργασίες του αντίστοιχου Τμήματος της Επιτροπής Οικονομικού Προγράμματος, κομβικό στοιχείο της εναλλακτικής μας πρότασης για την «Οικονομία των αναγκών», λόγω Συνεταιριστικού, Δημοκρατικού και μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα της.

Δεν υπάρχουν κίνδυνοι από την νεοφιλελεύθερη μετάφραση της; Αναμφίβολα ναι και πάρα πολλοί. Δεν πρέπει όμως να τους αφήσουμε «αφού παίρνουν τις ιδέες μας και μας τις κάνουν λιώμα» να μας τραβήξουνε «απ΄το πόδι βαθιά μέσα στο χώμα» και να εγκλωβιστούμε άλλη μια φορά σε ένα στείρο, κρατισμό – αντικρατισμό.

Ισχυρίζομαι δε ότι, με δεδομένη την αντίθεση και την πάλη μας, για ανατροπή της επιχειρούμενης κατάργησης των κοινωνικών δομών – μέσω υποχρεωτικής απασχόλησης των εργαζομένων τους σε ΚΟΙΝΣΕΠ, σε ανταγωνισμό με ιδιωτικές εταιρείες, που θα αναπτυχθούν για να λεηλατούν ετησίως, 60.000.000 € του ΑΚΑΓΕ  και  30.000.000 € του ΛΑΕΚ, συν την όποια άμεση ή έμμεση συνεισφορά των Δήμων για το «Βοήθεια στο σπίτι» –  οφείλουμε να προδιαγράψουμε τα κριτήρια της σχέσης μας με τις ΚΟΙΝΣΕΠ. Γιατί αυτή δεν θα περιοριστεί στις καταργούμενες κοινωνικές δομές, αφορά ένα ευρύτατο φάσμα υπηρεσιών που «αγοράζουν» έτσι κι αλλιώς, οι Δήμοι για την οργάνωση , τον σχεδιασμό και την παραγωγή έργου, την συμμετοχή σε εθνικά και ευρωπαικά προγράμματα, τις εκδηλώσεις και τις δράσεις τους. Εκτός εάν φαντασιωνόμαστε ότι όλα θα είναι δημόσια– δημοτικά και όλοι δημόσιοι–δημοτικοί υπάλληλοι.

Κριτήρια για τις ΚΟΙΝΣΕΠ θα μπορούσαν να είναι:

  • Να είναι αποτέλεσμα αυτοοργάνωσης – αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων και όχι «επιλογή» συγκρότησης των αιρετών διοικήσεων
  • Να μην αντικαθιστούν υπάρχουσες δημόσιες κοινωνικές δομές αλλά να έχουν μόνο συμπληρωματικό, επικουρικό ρόλο
  • Να μην επιβαρύνουν επιπλέον το κόστος για τους πολίτες, των υπηρεσιών που ήδη τους παρέχονται
  • Να μην αλλάζουν δυσμενώς τις εργασιακές σχέσεις (Ασφαλιστικά και Εργασιακά δικαιώματα) σε όσους εργάζονται ή συνεργάζονται με αυτές

Είναι σίγουρο ότι δεν έχουμε όλες τις απαντήσεις έτοιμες, αλλά αξίζει να πειραματιστούμε με όσες μορφές προσιδιάζουν, έστω προοπτικά, σε «ελεύθερα συνεταιρισμένους παραγωγούς».

Την κοινωνία αυτών, μας έχει αφήσει άλλωστε, ως μοναδική περιγραφή του σοσιαλισμού στο έργο του ο Marx (κριτική στο πρόγραμμα της  Gotta).

Advertisements
Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: