Συνέντευξη με τον πολιτικό επιστήμονα, σύμβουλο της VPRC, Χριστόφορο Βερναρδάκη

vernardakis

http://epohi.gr

Τη συ­νέ­ντευ­ξη πή­ραν
η Ιωάν­να Δρό­σου
και ο Μά­κης Μπα­λα­ού­ρας

Το προ­η­γού­με­νο διά­στη­μα οι δη­μο­σκο­πή­σεις έ­δει­χναν τη Νέα Δη­μο­κρα­τία πρώ­το κόμ­μα. Πού πι­στεύεις ό­τι ο­φει­λό­ταν αυ­τή η δη­μο­σκο­πι­κή ά­νο­δος;
Δεν νο­μί­ζω ό­τι υ­πήρ­ξε κα­μία σο­βα­ρή πο­λι­τι­κή τά­ση α­νό­δου της ΝΔ. Αντί­θε­τα, υ­πάρ­χει φαι­νο­με­νι­κή συ­γκρά­τη­ση των δη­μο­σκο­πι­κών πο­σο­στών και αυ­τό ο­φεί­λε­ται, πρώ­τα, στο γε­γο­νός ό­τι τη με­γα­λύ­τε­ρη φθο­ρά στο κυ­βερ­νη­τι­κό μπλοκ τη δέ­χο­νται το ΠΑ­ΣΟΚ και η ΔΗ­ΜΑΡ. Δευ­τε­ρευό­ντως, οι δη­μο­σκο­πή­σεις κα­τα­γρά­φουν τρο­μα­κτι­κή κοι­νω­νι­κή κρί­ση, που συ­νέ­πεια έ­χει την α­πο­μά­κρυν­ση πο­λύ με­γά­λου μέ­ρους του ε­κλο­γι­κού σώ­μα­τος και της κοι­νω­νίας α­πό αυ­τό που ξέ­ρου­με ως πο­λι­τι­κή συμ­με­το­χή. Πλέ­ον το 60% των ε­ρω­τη­θέ­ντων αρ­νεί­ται να συμ­με­τέ­χει στις δη­μο­σκο­πή­σεις και έ­τσι τα ευ­ρή­μα­τά τους προ­κύ­πτουν α­πό το υ­πό­λοι­πο κομ­μά­τι που δη­λώ­νει πρό­θε­ση πο­λι­τι­κής συμ­με­το­χής.

Για ποιο λό­γο πι­στεύεις ό­τι η Νέα Δη­μο­κρα­τία δεν ε­πη­ρεά­ζε­ται ση­μα­ντι­κά, συ­γκρι­τι­κά με τους άλ­λους δύο κυ­βερ­νη­τι­κούς ε­ταί­ρους;
Για­τί η ΝΔ εί­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρο συ­μπα­γής ι­δε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κός μη­χα­νι­σμός α­πό ό,τι εί­ναι το ΠΑ­ΣΟΚ και η ΔΗ­ΜΑΡ. Και για­τί η πο­λι­τι­κή που α­σκεί η Νέα Δη­μο­κρα­τία εί­ναι πε­ρισ­σό­τε­ρο συμ­βα­τή με το χώ­ρο της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης δε­ξιάς.

Πό­σο με­γά­λη εί­ναι η φθο­ρά που έ­χουν υ­πο­στεί το ΠΑ­ΣΟΚ και η ΔΗ­ΜΑ­Ρ;
Τα πο­σο­στά τους στο ε­σω­τε­ρι­κό τού κα­θε­στω­τι­κού μπλοκ εί­ναι σχε­δόν μη­δε­νι­κά, σύμ­φω­να με τις τε­λευ­ταίες δη­μο­σκο­πή­σεις. Δη­λα­δή, η ΔΗ­ΜΑΡ εί­ναι στο 4% και το ΠΑ­ΣΟΚ στο 6%. Κα­τά τη γνώ­μη μου, δεν δια­φαί­νε­ται κα­μία προο­πτι­κή σε αυ­τά τα κόμ­μα­τα, α­φού δεν έ­χουν πλέ­ον κοι­νω­νι­κές συμ­μα­χίες. Πι­στεύω ό­τι συ­νει­δη­το­ποιούν σι­γά σι­γά ό­τι δεν θα κα­τα­φέ­ρουν να ε­πι­βιώ­σουν πο­λι­τι­κά στο και­νούρ­γιο σκη­νι­κό και γι’ αυ­τό γί­νο­νται κι­νή­σεις να ε­νταχ­θούν σε έ­να ευ­ρύ­τε­ρο πο­λι­τι­κό ευ­ρω­παϊκό τό­ξο. Αλλά και πά­λι δεν εί­μαι σί­γου­ρος κα­τά πό­σο αυ­τό θα α­να­τρέ­ψει την κα­τάρ­ρευ­σή τους.

Ο κό­σμος που ψή­φι­σε ή στή­ρι­ξε τη ΔΗ­ΜΑΡ προ­ε­κλο­γι­κά, ως δύ­να­μη της Αρι­στε­ράς, της γυρ­νά­ει την πλά­τη τώ­ρα που βλέ­πει την πο­λι­τι­κή που στη­ρί­ζει και ε­φαρ­μό­ζει;
Η ΔΗ­ΜΑΡ α­πο­δεί­χτη­κε έ­να προ­σω­πο­κε­ντρι­κό κόμ­μα του προο­δευ­τι­κού κε­ντρο­α­ρι­στε­ρού εκ­συγ­χρο­νι­στι­κού χώ­ρου. Τα δη­μο­κρα­τι­κά του στοι­χεία εί­ναι ά­στε­γα. Από τις α­να­κα­τα­τά­ξεις στο ε­σω­τε­ρι­κό της ΔΗ­ΜΑΡ εί­ναι προ­φα­νές ό­τι έ­να με­γά­λο κομ­μά­τι των ψη­φο­φό­ρων της θα κι­νη­θεί και πά­λι προς τα α­ρι­στε­ρά και θα ε­πι­στρέ­ψει στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η α­πο­χή α­πό το πο­λι­τι­κό πε­δίο πώς ε­πη­ρεά­ζει ε­κλο­γι­κά τα κόμ­μα­τα της κυ­βέρ­νη­σης;
Αν κά­νου­με μια σχη­μα­τι­κή ε­πι­σκό­πη­ση της κοι­νω­νίας, θα δού­με ό­τι το 30%, με κά­ποιο τρό­πο, α­κό­μα τα κα­τα­φέρ­νει. Το υ­πό­λοι­πο βιώ­νει την α­πό­λυ­τη φτώ­χεια ή την α­πό­λυ­τη κα­τά­θλι­ψη. Στο πρώ­το κομ­μά­τι, η ΝΔ έ­χει προ­βά­δι­σμα για­τί έ­χει κά­τι να δώ­σει: ελ­πί­δα, μι­κρές πα­ρο­χές κι­νή­σεων, υ­πό­σχε­ση. Γι’ αυ­τό το συ­νο­λι­κό πο­σο­στό της ΝΔ θα ε­ξαρ­τη­θεί α­πό το τι θα ψη­φί­σει και αν θα ψη­φί­σει το 70%, που λέ­γα­με προ­η­γου­μέ­νως. Αν ψη­φί­σει, τό­τε η ΝΔ θα πά­ρει 15%. Αν ό­χι, μπο­ρεί να κα­τα­γρά­ψει και ά­νο­δο. Η α­λή­θεια, μάλ­λον, βρί­σκε­ται κά­που στη μέ­ση, α­φού εκ των πραγ­μά­των θα α­να­ζη­τη­θεί μια πο­λι­τι­κή διέ­ξο­δος και έ­να με­γά­λο μέ­ρος αυ­τών που σή­με­ρα α­πέ­χουν θα ψη­φί­σει α­ντι­συ­στη­μι­κά, και κυ­ρίως τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Η ΝΔ με την πο­λι­τι­κή της μη­δε­νι­κής α­νο­χής και τη στρα­τη­γι­κή της έ­ντα­σης που α­κο­λου­θεί τι ε­πι­διώ­κει;
Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την κα­τα­στο­λή, τον κα­τα­κερ­μα­τι­σμό και τη στρα­τη­γι­κή της έ­ντα­σης, ε­πι­χει­ρεί να πε­τά­ξει ε­κτός πο­λι­τι­κής δια­δι­κα­σίας το 70%. Γνω­ρί­ζει ό­τι δεν μπο­ρεί να το προ­σεγ­γί­σει, για­τί αυ­τό θα α­παι­τού­σε συ­νο­λι­κή α­να­τρο­πή των κοι­νω­νι­κών συμ­βο­λαίων της, και για αυ­τό προ­σπα­θεί να το α­πο­μα­κρύ­νει α­πό την πο­λι­τι­κή. Εί­ναι, για μέ­να, σα­φές ό­τι η α­πό­συρ­ση με­γά­λου μέ­ρους της κοι­νω­νίας α­πό την πο­λι­τι­κή δια­δι­κα­σία λει­τουρ­γεί ως στα­θε­ρο­ποιη­τι­κός πα­ρά­γο­ντας για τα κα­θε­στω­τι­κά κόμ­μα­τα.

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πώς α­ντι­δρά στη στρα­τη­γι­κή της έ­ντα­σης;
Εί­ναι σε α­μυ­ντι­κή στά­ση. Η ε­μπει­ρία της Ιτα­λίας δεί­χνει ό­τι η στρα­τη­γι­κή της έ­ντα­σης έ­χει σχέ­διο, ε­ναλ­λα­κτι­κές και όρ­γα­να στα χέ­ρια της. Η Νέα Δη­μο­κρα­τία προ­σπα­θεί, με την τα­κτι­κή που α­κο­λου­θεί, να δη­μιουρ­γή­σει ε­σω­τε­ρι­κό πρό­βλη­μα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να τον α­πο­κό­ψει α­πό το 70%. Για αυ­τό ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει να μην υ­πο­κύ­ψει στα ψευ­το­δι­λήμ­μα­τα και να δώ­σει α­σφά­λεια στο μέ­σο πο­λί­τη, χω­ρίς να κά­νει κα­μία υ­πο­χώ­ρη­ση στις θέ­σεις και τις αρ­χές του. Να δια­μορ­φώ­σει τη δι­κή του ατ­ζέ­ντα. Ακό­μα εί­ναι πο­λύ ση­μα­ντι­κό να έ­χει πλή­ρες πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα, στη δια­μόρ­φω­ση του ο­ποίου θα ε­μπλέ­ξει την κοι­νω­νία ορ­γα­νώ­νο­ντας λαϊκές συ­νε­λεύ­σεις.

Πα­ρα­τη­ρεί­ται κοι­νω­νι­κή στα­σι­μό­τη­τα. Που ο­φεί­λε­ται; Στην α­πο­γοή­τευ­ση; Την κού­ρα­ση; Την έλ­λει­ψη προο­πτι­κής;
Σε ό­λα αυ­τά μα­ζί. Αν το κί­νη­μα δεν έ­χει νι­κη­φό­ρες μά­χες, δεν δη­μιουρ­γεί και­νούρ­γιες προσ­δο­κίες. Το κί­νη­μα έ­δω­σε με­γά­λη μά­χη ε­να­ντίον των μνη­μο­νίων και πέ­τυ­χε τε­ρά­στιες νί­κες: α­να­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης, α­να­τρο­πή του δι­κομ­μα­τι­σμού, α­πο­διάρ­θρω­ση του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού, ά­με­ση δη­μο­κρα­τία. Ωστό­σο, δεν εί­χε την κε­ντρι­κή στρα­τη­γι­κή ε­πι­τυ­χία, που θα ή­ταν η α­να­τρο­πή αυ­τής της πο­λι­τι­κής. Γι’ αυ­τό έ­χει ε­πέλ­θει κού­ρα­ση. Και η ε­πί­θε­ση που δέ­χε­ται το κί­νη­μα, ε­ντεί­νει την ψυ­χο­λο­γι­κή κό­πω­ση. Το με­γά­λο ε­ρώ­τη­μα εί­ναι αν ο κα­θέ­νας θα α­πο­συρ­θεί στον α­το­μι­σμό. Γι’ αυ­τό πρέ­πει να δο­θεί πο­λύ με­γά­λη έμ­φα­ση στο συλ­λο­γι­κό. Πρέ­πει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να εμ­φυ­σή­σει στην κοι­νω­νία ό­τι κά­τι μπο­ρεί να γί­νει και θα γί­νει.

Από την κυ­βέρ­νη­ση γί­νε­ται πο­λύς λό­γος για τη γε­νιά του Πο­λυ­τε­χνείου και τις «ψευ­δο­α­ξίες» της ό­πως της χά­ρα­κτή­ρι­σε ο Μ. Βο­ρί­δης. Για­τί μπαί­νει τό­σο εμ­φα­τι­κά το «να τε­λειώ­νου­με με τη γε­νιά του Πο­λυ­τε­χνείου»;
Νο­μί­ζω ό­τι πρό­κει­ται για ι­δε­ο­λό­γη­μα, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα α­φο­ρά τη με­τα­πο­λί­τευ­ση. Πώς να τε­λειώ­σει με τη γε­νιά του Πο­λυ­τε­χνείου; Η Νέα Δη­μο­κρα­τία θέ­λει να τε­λειώ­σει με τις κα­τα­κτή­σεις τις με­τα­πο­λί­τευ­σης. Ετοι­μά­ζε­ται μια ρι­ζι­κά αυ­ταρ­χι­κή στρο­φή της κοι­νω­νίας, που θα ε­πι­χει­ρη­θεί α­πό το κρά­τος και θα πά­ρει τη μορ­φή συ­νταγ­μα­το­ποίη­σης. Δη­λα­δή να εν­σω­μα­τω­θούν στο Σύ­νταγ­μα νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες δι­κλί­δες. Και βέ­βαια, να υ­πάρ­ξει νο­μο­θε­σία αυ­ταρ­χι­κού κρα­τι­σμού, που θα α­να­στεί­λει τα βα­σι­κά α­το­μι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα που πε­ριέ­λα­βε το Σύ­νταγ­μα του 1975. Να σας θυ­μί­σω την πρό­τα­ση του Ν. Δέν­δια πε­ρί συγ­χώ­νευ­σης των υ­πουρ­γείων Προ­στα­σίας του Πο­λί­τη και Δι­καιο­σύ­νης, που α­πο­τε­λεί τον ο­ρι­σμό της αυ­ταρ­χι­κής με­τε­ξέ­λι­ξης και της α­κύ­ρω­σης του κρά­τους δι­καίου, που προ­βλέ­πει διά­κρι­ση των ε­ξου­σιών.

Τι θα πρέ­πει να κά­νει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην α­ντί­θε­τη κα­τεύ­θυν­ση;
Κα­τά τη γνώ­μη μου, η κυ­βέρ­νη­ση θα παί­ξει δύο χαρ­τιά: Το έ­να εί­ναι της α­νο­μίας και της στρα­τη­γι­κής της έ­ντα­σης για να φτιά­ξουν έ­να συ­νταγ­μα­τι­κό τό­ξο νο­μι­μό­τη­τας, ό­πως την α­ντι­λαμ­βά­νο­νται οι ί­διοι και ε­κεί θα πιέ­σουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ό­πως πίε­σαν τη δε­κα­ε­τία του 70 το κομ­μου­νι­στι­κό κόμ­μα της Ιτα­λίας. Το άλ­λο εί­ναι το χαρ­τί της ι­θα­γέ­νειας. Αυ­τά θα εί­ναι τα θέ­μα­τα αιχ­μής στην αυ­ταρ­χι­κή ο­λο­κλή­ρω­ση της θε­σμι­κής αλ­λο­τρίω­σης. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θα πρέ­πει να βγει ε­πι­θε­τι­κά και να διεκ­δι­κή­σει υ­πε­ρά­σπι­ση της δη­μο­κρα­τίας, δη­μο­κρα­τι­κό σύ­νταγ­μα. Και πρέ­πει να βά­λει και την κοι­νω­νία σε αυ­τή την α­ντί­θε­ση. Θα πρέ­πει να συ­νταγ­μα­το­ποιή­σει τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, τις α­το­μι­κές ε­λευ­θε­ρίες, να υ­πε­ρα­σπι­στεί τον ε­θνι­κό πλού­το. Φυ­σι­κά, δεν μπο­ρείς να ε­πι­βά­λεις έ­να σο­σια­λι­στι­κό σύ­νταγ­μα. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι θα πρέ­πει σε μια με­τα­βα­τι­κή πε­ρίο­δο να βρε­θούν γέ­φυ­ρες συμ­μα­χίας με κά­ποια κομ­μά­τια της κοι­νω­νι­κά φι­λε­λεύ­θε­ρης δε­ξιάς. Θα πρέ­πει να γί­νει έ­νας α­ντί­στρο­φος συμ­βι­βα­σμός α­πό τη με­τα­πο­λί­τευ­ση του ‘74. Να φτια­χτεί έ­να νέο κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο, με τη σφρα­γί­δα της α­ρι­στε­ράς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: