Η πείνα σπρώχνει το λαό στο πεζοδρόμιο

images (4)http://thehellenicmail.gr

«Ο κόσμος θα ξεσηκωθεί. Δεν τη γλιτώνει. Η εξουσία τρέμει. Κυριολεκτικά τρέμει. Ψάξτε το και θα το δείτε. Ανοίξτε μερικές από αυτές τις πρωινές εκπομπές, όπου εξομολογούνται, είτε αριστεροί, είτε δεξιοί, είτε κεντρώοι, και θα καταλάβετε αυτό που εγώ λέω τρόμο». Αυτό επισημαίνει στη Mail και τον Θάνο Σιαφάκα ο γνωστός σκηνοθέτης κ. Νίκος Κούνδουρος. Ο κ. Κούνδουρος παραχωρεί αυτή τη συνέντευξη, με αφορμή τη νέα του ταινία «Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη», η οποία θα προβληθεί σε λίγες μέρες στον κινηματογράφο.

«Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη». Τελευταία ταινία. Πότε θα τη δούμε στις κινηματογραφικές αίθουσες;

Στις 10 Μαρτίου θα έχουμε μια δημοσιογραφική προβολή στον κινηματογράφο Ideal και στις 14 θα έχουμε πρεμιέρα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Σχετικά με το περιεχόμενο της ταινίας, διαβάζουμε, γιατί ακόμα δεν έχουμε δει, ότι η αγάπη ενώνει έναν Εβραίο και μια Παλαιστίνια.

Αυτός είναι απλά ένας λυρισμός, για να εμπλουτιστεί το σενάριο. Ο κινηματογράφος έχει ανάγκη από τον καλό και από τον κακό. Όπως ξέρουμε, υπάρχουν και άλλα στοιχεία τέτοια, παραδοσιακά, π.χ. ο έρωτας , για τον κινηματογράφο. Το θέμα είναι ότι μια ομάδα από Παλαιστίνιους κομάντος, ξεκινάει να φτάσει σε ένα λιμάνι στη νότια Ελλάδα που περιμένει ένα πλοίο από τον Παναμά, το οποίο σύμφωνα με τις πληροφορίες κουβαλάει σιτάρι για το Ισραήλ, που δεν το παράγει. Στον ίδιο χώρο, υπάρχει μια στοά μασόνων, οι οποίοι είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στον Παναμά και στο Ισραήλ, για τη μεταφορά αυτού του σιταριού. Στον ίδιο χώρο, υπάρχει ακόμα ένα σπίτι, στο οποίο φιλοξενούνται κορίτσια από το βορρά των Βαλκανίων, για να διοχετευτούν στα χωράφια και στην αγροτική δουλειά και σιγά σιγά γίνονται πόρνες. Αυτές είναι όλες αληθινές ιστορίες. Στον ίδιο χώρο, υπάρχει ένας αστυνομικός έλεγχος για να κανονίζει την πορεία του πλοίου, να κανονίζει τις σχέσεις με το κράτος, γιατί πίσω από αυτό, υπάρχει ένα κράτος, το ελληνικό κράτος. Αυτή είναι η ιστορία. Σε ένα μικρό χωριουδάκι, στο λιμάνι έρχονται ένα σωρό άνθρωποι που τους ενώνει η προσμονή του πλοίου από τον Παναμά.

Ποιο είναι το μήνυμα που εκπέμπει αυτή η ταινία και τι αλήθεια συμβολίζει αυτό το πλοίο;

Το μήνυμα είναι ο πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Τίποτα άλλο. Το πλοίο έρχεται σε ενίσχυση του Ισραήλ από τον Παναμά. Δηλαδή, Αμερικανοί στέλνουν βοήθεια στο Ισραήλ. Να αναφέρουμε ότι το πλοίο, τελικά, δεν κουβαλάει σιτάρι, αλλά όπλα. Βαρύ οπλισμό, τον οποίο στέλνει η Αμερική στο Ισραήλ.

Η αγάπη τελικά ενώνει έναν Εβραίο και μια Παλαιστίνια. Θα μπορούσε η αγάπη να είναι το αντίδοτο στην κρίση σήμερα;

Η δυνατότητα οι λαοί να βρουν μεταξύ τους μια κοινή γλώσσα υπάρχει και πλανιέται κυρίως στην ανατολή. Τη βλέπουμε σήμερα. Παντού υπάρχει ανατολή, παντού υπάρχει το ίδιο πρόβλημα. Πόλεμος και πάλι πόλεμος και πάλι πόλεμος. Δεν είναι κάτι το καινούργιο. Βλέπουμε σε κάθε ομάδα ανατολίτικου λαού, το ίδιο πρόβλημα. Ότι είναι δύσκολο οι λαοί να συνταχθούν ο ένας δίπλας στον άλλο και να ομονοήσουνε. Ή οι φυλές, ή οι λαοί, ή οι γλώσσες. Αυτό είναι μια μοίρα της εποχής μας. Νομίζαμε ότι με το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τελείωσαν οι πόλεμοι, κι όμως οι πόλεμοι είναι τώρα σε πλήρη άνθηση.

Αναφέρεστε και στον οικονομικό πόλεμο ή μόνο στους πολέμους με όπλα;

Τι θα πει οικονομικός πόλεμος; Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πίσω από κάθε πόλεμο υπάρχει παρασκήνιο, είτε αυτό λέγεται πετρέλαιο, είτε αμερικανική βοήθεια, είτε οι τράπεζες, οι επιχειρηματίες και τα χρηματιστήρια. Πάντοτε το οικονομικό είναι κάτω από οποιαδήποτε κίνηση. Φυσικά στην ανατολή, όπου οι άνθρωποι έχουν υποφέρει τα πάντα, από κακή διαχείριση, υπάρχουν πρόσθετα προβλήματα, κοινωνικά προβλήματα, φυλετικά προβλήματα. Αυτά τα ξέρουμε όλοι μας.

Έχετε δηλώσει ότι η πείνα σπρώχνει τους λαούς σε επαναστάσεις. Προβλέπετε ότι κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και σήμερα στην Ελλάδα και στην ελληνική κοινωνία;

Δεν είναι δικό μου ευφυολόγημα. Αυτό, το έχουν διαπιστώσει οι μεγάλοι μελετητές. Τους λαούς τους κατεβάζει στο πεζοδρόμιο η πείνα και η πείνα. Μόνο η πείνα. Τώρα, συνθήματα για ελευθερία, για αυτοδιάθεση, για δημοκρατία, είναι σχεδόν συμπληρωματικά. Η βάση είναι η πείνα. Η ανάγκη, δηλαδή, που σπρώχνει το λαό στο πεζοδρόμιο με σηκωμένη τη γροθιά, είναι μόνο η απελπισία. Ο πεινασμένος άνθρωπος.

Εδώ στην Ελλάδα έχουμε πολλούς πεινασμένους, αλλά δεν έχουμε δει την επανάσταση.

Καλομελέτα κι έρχεται. Υπάρχουν περιθώρια ακόμα. Αν δεν κάνω λάθος στο νούμερο, υπάρχουν 1,6 εκατ. άνεργοι. Αν πολλαπλασιάσεις επί δύο ή επί τρία, γιατί αυτοί ανήκουν σε οικογένειες, ξέρεις ότι ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας είναι κάτω από το όριο της απελπισίας ή είναι στο όριο της απελπισίας. Ο απολυμένος υπάλληλος γυρίζει στο σπίτι τής μάνας του, στο χωριό, για να φάει ένα κομμάτι ψωμί. Αυτό τι είναι; Δεν είναι απελπισία; Δεν είναι όριο; Δεν ορίζει, δηλαδή μια κοινωνική κατάσταση που διογκώνεται συνεχώς;

Γιατί ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται όμως;

Θα ξεσηκωθεί. Δεν τη γλιτώνει. Η εξουσία τρέμει. Κυριολεκτικά τρέμει. Ψάξτε το και θα το δείτε. Ανοίξτε μερικές από αυτές τις πρωινές εκπομπές, όπου εξομολογείται ο κόσμος, είτε αριστεροί, είτε δεξιοί, είτε κεντρώοι, και θα καταλάβετε αυτό που εγώ λέω τρόμο.

Πού είναι ο πνευματικός κόσμος σε όλα αυτά;

Ο πνευματικός κόσμος νιώθει ανήμπορος. Και το ξέρω, το νιώθω, γιατί αυτός είναι και ο δικός μου κόσμος. Παρακολουθεί απ’ έξω, από κάποια απόσταση, είναι έτοιμος να παρέμβει όποια στιγμή χρειαστεί, αλλά δε βλέπει τη στιγμή αυτή να έρχεται μπροστά, ώστε να επιβάλλει στον κόσμο να κατέβει στο πεζοδρόμιο. Γι’ αυτό και δεν κατεβαίνει. Κάθεται όλη τη μέρα στο σπίτι του. Αυτό είναι μια άλλη απελπισία. Οι πνευματικοί άνθρωποι δεν είναι σε θέση να ουρλιάξουν. Δεν φωνάζουν. Όταν μπορέσουν θα φωνάξουν. Το ίδιο πράγμα κάνανε και επί χούντας. Χρειάστηκαν 7 χρόνια σιωπής, για να αποφασίσουν οι πνευματικοί άνθρωποι να φωνάξουν.

Είναι θέμα χρόνου να φωνάξουν, να ουρλιάξουν όπως είπατε χαρακτηριστικά; Μέχρι στιγμής που δεν έχουν φωνάξει, το βλέπετε με κριτικό βλέμμα ή είναι μια φυσιολογική κατάσταση;

Είναι θέμα χρόνου. Το φυσιολογική, το έχουμε πια ξεχάσει. Η λέξη φυσιολογική είναι λησμονημένη. Τι είναι φυσιολογικό από όσα συμβαίνουν σήμερα; Τίποτα. Αυτή η τριανδρία είναι φυσιολογική; Η απουσία, δηλαδή, δημοκρατίας, ενός κόμματος και τάξης στη διοίκηση ενός έθνους, είναι φυσιολογικό; Τίποτα δεν είναι φυσιολογικό. Όλα είναι αφύσικα. Ε αυτό το αφύσικο, το αποδεχόμαστε σιγά σιγά με διάφορα ελαφρώς πονηρά παιχνίδια, ή καλύτερα βαρέως πονηρά, τα οποία απολήγουν τελικά στον κ. Βενιζέλο, στον κ. Σαμαρά. Η τριανδρία αυτή τι σημαίνει άραγε; Στα καλά καλά μάς ξεφύτρωσε. Μόνο ο Περικλής μας λείπει εδώ πέρα και η αθηναϊκή δημοκρατία, για να πούμε ότι εδώ λειτουργεί μια δημοκρατία. Δεν το λέμε όμως. Είμαστε απλοί παρατηρητές. Υπάρχουν εκατομμύρια Έλληνες που κοιτάνε και περιμένουν και περιμένουν και περιμένουν, με την αγωνία μέσα στην ψυχή.

Η σημερινή κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για την αριστερά να προσαρμοστεί στα δεδομένα του 21ου αιώνα;

Η λέξη προσαρμοστεί δε μου φαίνεται ότι ταιριάζει στην αριστερά, αυτή την αριστερά που έχουμε τώρα. Αν αριστερά εννοούμε το ΚΚΕ, είναι γνωστή η συμπεριφορά του, δεν την κρίνω. Αν αριστερά εννοούμε τον Τσίπρα, λέω ότι είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει, είτε λέμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα νεαρό παιδί που δεν ξέρει να διαχειριστεί ακόμα, είτε λέμε ότι είναι η ελπίδα μας, πάντως είναι αυτή την ώρα το αντίπαλο δέος, όπως λέμε στη δραματουργία. Ο κ. Τσίπρας είναι εκεί και τον περιμένουμε.

Αν μπορούσατε να σκηνοθετήσετε τη σημερινή κρίση όπως έχει σκεπάσει την Ελλάδα, πώς θα το κάνατε;

Θα απαρνιόμουν. Για το ονειρικό μέρος μιας τέτοιας σκέψης. Πώς θα γινόταν αυτό; Ποιος το ξέρει; Αν το ξέρει γιατί δεν το κάνει; Διερωτώμαι μερικές φορές αν υπάρχει άλλη λύση. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι, ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, όλοι αυτοί που αυτή την ώρα διαχειρίζονται ένα ολόκληρο έθνος, αν είχαν άλλη λύση, θα την περιφρονούσαν; Θα την ξεχνούσαν; Θα την αγνοούσαν; Ή δεν υπάρχει άλλη λύση; Ή υπάρχει, αλλά δεν την ξέρουνε. Οι άνθρωποι αυτοί, βρέθηκαν να διαχειρίζονται ένα ολόκληρο κράτος, μια κοινωνία, 10 εκατομμύρια λαό και δεν είναι σε θέση να εκτελέσουν την εντολή την οποία πήραν. Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από την περήφανη φράση «διαχειριζόμαστε μια δημοκρατία που μας την πρόσφερε ο λαός, δεν την επινοήσαμε».

Πάντως είναι τρομακτικό να παραδεχόμαστε ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μονόδρομος και ότι δεν υπάρχει άλλη λύση.

Εγώ δε μπορώ να το δεχτώ αυτό. Δηλαδή εδώ τι αντιπρόταση υπάρχει; Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Δεν έχουμε αντιπρόταση να βασίζεται στον πόλεμο, διότι για πόλεμο μιλάμε τώρα, με τα χρηματιστήρια και με τις ευρωπαϊκές εξουσίες.

Αντιπρόταση δεν έχουμε ή βούληση;

Δεν ξέρω αν έχουμε βούληση. Πού να ξέρω εγώ τι γίνεται μες στα μυαλά τους; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτοί οι συμπατριώτες μας, παίρνουν την ευθύνη της διαχείρισης ενός έθνους ολόκληρου, τη στιγμή που δεν έχουν άλλη ιδέα, άλλη πρόταση, άλλο σχήμα να προτείνουν. Και περιμένουν μια εναλλακτική λύση. Και περιμένουν κι αυτοί σαν κι εμάς.

«Περιμένοντας τον Γκοντό» δηλαδή; Για να δανειστούμε και κάτι από τον Μπέκετ.

Ακριβώς. «Περιμένοντας τον Γκοντό».

Η κυβέρνηση Σαμαρά περιμένει τον Γκοντό δηλαδή;

Η κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται σε μια αγωνία, η οποία ψιλοαγγίζει τον πανικό. Ψιλοαγγίζει για την ώρα. Δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αυτό που κάνουν με την ψυχή στα δόντια είναι να περιμένουν, περιμένοντας με αγωνία ό,τι περιμένουμε κι εμείς. Δηλαδή, την επόμενη φάση. Τώρα ποια θα είναι η επόμενη φάση, ο Θεός και η ψυχή μας. Περιμένουμε σαν αλτερνατίβα την επόμενη φάση, τον Τσίπρα και τις ψήφους του Τσίπρα; Μπορεί! Μπορεί και να μας απογοητεύσει ο Τσίπρας. Μπορεί να αποδειχτεί ότι όλα, ήταν όνειρα καλοκαιριάτικης νύχτας. Και ότι ο Τσίπρας ήταν απλώς ένας ιδεολόγος, ένας νεαρός ιδεολόγος αριστερός. Αλλά ο Τσίπρας δεν προέκυψε από διορισμό. Προέκυψε από κάλπες. Αλλά από κάλπες δεν ήρθε και η Χρυσή Αυγή μέσα στη Βουλή; Εκεί τρομάζεις. Πώς βρέθηκε στη Βουλή των Ελλήνων να είναι τρίτο κόμμα ο φασίστας, ο χρυσαυγίτης; Λένε και ξαναλένε ότι η Ελλάδα γέννησε τη δημοκρατία, η δημοκρατία του Περικλή και άλλα όμορφα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: