Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ

images (1Των Θάνου Αθανασιάδη & Κωνσταντίνου Νάκκα

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ενωμένο. Δεν είναι δυνατό. Το ΠΑΣΟΚ όμως είναι εδώ, αλλά όχι για πολύ ακόμη.
Αντιγράφουμε την είδηση από το thestival.gr
«Ένα νέο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα βρίσκεται στα σκαριά από τις αρχές του νέου έτους και στις σχετικές συζητήσεις πρωτοστατεί η πρώην υπουργός, Άννα Διαμαντοπούλου.


Όπως αναφέρει το «Βήμα» αυτής της Κυριακής (06/01/2013), η Άννα Διαμαντοπούλου συνομιλεί με τον Ανδρέα Λοβέρδο και το Γιάννη Ραγκούση, ενώ γίνονται προσπάθειες να προχωρήσουν σε προσεγγίσεις και άλλων προσώπων.
Η πρώην υπουργός βρίσκεται σε συνεννόηση και με στελέχη του περιβάλλοντος του πρώην Πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου, όπως ο καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος. Ο κ. Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και θεωρείται ένας από τους «τρεις σωµατοφύλακες» του κ. Παπαδήµου (οι άλλοι δύο είναι ο Γκίκας Χαρδούβελης και ο Παντελής Καψής), αφού ανέλαβε επικεφαλής του Γραφείου Στρατηγικού Σχεδιασµού.
Στις εν λόγω συζητήσεις συμμετέχει και ο καθηγητής Ευρωπαϊκής Οργάνωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) Λουκάς Τσούκαλης. Ας σημειωθεί ότι στις 13 Δεκεμβρίου 2012 ο κ. Τσούκαλης οργάνωσε δημόσια συζήτηση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με θέμα «Για ένα νέο ελληνικό πανεπιστήμιο» που διοργάνωσαν το ΕΛΙΑΜΕΠ, το ΙΟΒΕ (Γιάννης Στουρνάρας), η Κantor, η Κίνηση Πολιτών και η Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς, σε συνεργασία με το Megaron Plus».
Ποιος θυμήθηκε τον κύριο Μόντι, τον προφεσσόρε; Πόσοι θα επιστρατευτούν ακόμη για τη διάλυση του Νότου; Ποιοι; Μα οι κύριοι καθηγητές της ήδη διαλυμένης Παιδείας, τα πειθήνια όργανα της κυρίας Διαμαντοπούλου.
Τι προσπαθεί να κάνει το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, όσο ακόμη υφίσταται; Προσπαθεί με νύχια και με δόντια να γαντζωθεί στην εξουσία της τρικομματικής κυβέρνησης των δοσίλογων, ώστε να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να μεταλλαχθεί, να ενσωματωθεί και να απορροφηθεί από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.
Προσπαθεί να παρουσιαστεί σαν «κάτι άλλο», «κάτι νέο», «κάτι αλλαγμένο», «κάτι διορθωμένο», ως «κάτι» τέλος πάντων και όχι ως αυτό που είναι: ένα ΤΙΠΟΤΑ. Στην προσπάθειά του αυτή χρησιμοποιεί τα ίδια, δοκιμασμένα και ικανά στελέχη που δεν έχουν όμως πλέον την αίγλη του παρελθόντος καθώς η φθορά του χρόνου και η διαφθορά της πολιτικής τους ζωής είναι αποτυπωμένα στα μάτια τους, στις κινήσεις τους, στις πρακτικές τους, αλλά και στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Προσπαθεί να εισχωρήσει σε αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς με κύριο στόχο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, ώστε να τον αλώσει εκ των έσω, μετατρέποντάς τον σε αυτό που όλοι μουρμουρίζουν, στο δήθεν νέο ΠΑΣΟΚ.
Ο σκοπός, απλός αλλά σημαντικός: να εξασφαλιστεί το ακαταδίωκτο των στελεχών του μέσω των νέων συσχετισμών που θα δημιουργηθούν.
Και το κάνει με δύο τρόπους, εκ των οποίων ο δεύτερος είναι ο πιο επικίνδυνος: με τα μεν πρωτοκλασάτα στελέχη, τα οποία προκαλούν το κοινό αίσθημα και λειτουργούν ως κόκκινο πανί σε υαλοπωλείο γεμάτο ταύρους.
Τα πρωτοκλασάτα στελέχη δήθεν επιλέγουν είτε να διαφοροποιηθούν συγκρουόμενοι με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (καλησπέρα, κύριε Λοβέρδο), είτε να μείνουν στην αφάνεια τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο για να ξεχαστούν οι «πομπές» τους (καλησπέρα, κύριε Σημίτη), είτε – τέλος – να κινούν τα νήματα της πολιτικής ζωής υπογείως και συγκεκαλυμμένα (καλησπέρα, κυρία Διαμαντοπούλου) μέσω των εντεταλμένων υπουργών (καλησπέρα, κύριε Αρβανιτόπουλε), των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων (καλησπέρα, κυρία Χριστοφιλοπούλου).
Και μετά έρχεται το ωραίο: από το πουθενά, σαν όλοι να ξέχασαν, σαν να επετεύχθη κοινωνική συμφωνία, εμφιλοχωρούν παρακομματικά στελέχη παρά τοις Προέδροις, (καλησπέρα, Μαρία), ΔΗΜΑΡίτες συνεργάτες σε δεξιούς βουλευτές (χωρίς καλησπέρα εδώ), δεξιοί βουλευτές με ΠΑΣΟΚους υποστηρικτές. Μέσα σε όλους αυτούς υπάρχει και το πασπαρτού Στουρνάρας, αλλά υπάρχει και ο συρφετός των αυτοπροβαλλομένων υποψηφιοτήτων (καλησπέρα, Ελένη).
Ναι, αυτό είναι και το ουσιαστικότερο των προβλημάτων: Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί πλαγίως τον διεμβολισμό της αριστεράς. Μέσω των απλών πρώην στελεχών που στις τελευταίες εκλογές δεν μετείχαν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά σε σχήματα που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.
Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της Κοινωνικής Συμφωνίας της κυρίας Κατσέλη, η οποία ως υπουργός του κυρίου Παπανδρέου είχε αντισταθεί σθεναρά στις επιταγές της τρόικα εξασφαλίζοντας στους δανειζόμενους νοικοκυραίους την πρώτη τους κατοικία, αρκεί φυσικά να μην είχαν δεύτερη (ή άλλα περιουσιακά στοιχεία), κάνοντάς τους να πίνουν νερό στο όνομά της και να πνίγονται σε κάθε τους γουλιά, αλλά και στο όνομα του σοσιαλισμού που πρέσβευε.
Μέσα σε αυτό το πρόβλημα του διαδικτύου, όπου, ό,τι και να γράψει κανείς, όπως και να το γράψει, αντιγράφεται, εκκαθαρίζεται, διυλίζεται και περνάει για «σαφής θέση παλαιόθεν», είναι τόσο εύκολο να σου πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μάλιστα υπό το τεκμήριο της νεότητας.
Η Κοινωνική Συμφωνία, που ερχόμενη σε ασυμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχοντας παρ’ όλα αυτά υπογράψει το μνημόνιο, «προσπάθησε να εκφράσει το γνήσιο ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές», τώρα φλερτάρει μέσω ατόμων που έχουν ήδη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ενταχθεί στο ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβερνητική προοπτική του τελευταίου. Προσπαθεί μέσω των στελεχών της να λειτουργήσει ως ο δούρειος ίππος του ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ, υποσχόμενη παροχή ικανών και δραστήριων στελεχών με εμπειρία διοίκησης και ψήφους στην κάλπη, ενισχύοντας την κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο στόχος απλός: Αφού φαινομενικά καούν όλα τα μεγάλα στελέχη και αποχωρήσουν ντροπιασμένα, να επιτευχθεί κοινωνική συμφωνία μέσα από τις φωνές της δήθεν λογικής. Να γίνουμε δηλαδή όλοι το ίδιο με αυτούς. Να γίνουμε σαν τα μούτρα τους και να μην προχωρήσουμε σε καταλογισμό ευθυνών. Να την γλιτώσουν αυτοί, αλλά κυρίως οι πρωτοκλασσάτοι. «Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει;» αναρωτιέται ο θυμόσοφος λαός. «Δε βγάζει» είναι η απάντηση. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Το παλιρροιακό κύμα που προσπαθεί να περάσει την αντίληψη και ανοχή αναζητώντας συγκάλυψη, είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας, σε μια εποχή που το λαϊκό περί δικαίου και καταλογισμού ευθυνών αίσθημα είναι πολύ ισχυρό και αναζητά αυτούς που ευθύνονται για τις δανειακές συμβάσεις της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου.
Αν δεν θέλουμε να ισχύσει και για εμάς στο ΣΥΡΙΖΑ η παροιμία που λέει: «πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι», θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια» και να δράσουμε ανάλογα ανοίγοντας τις πόρτες μας στους απλούς Έλληνες πολίτες που πιστεύουν στις αξίες και τις αρχές μας, από όπου και αν αυτοί οι πολίτες προέρχονται, ενώ παράλληλα να κλείνουμε πόρτες, παράθυρα, παντζούρια και χαραμάδες, ξαμολώντας ταυτόχρονα και τα σκυλιά σε όλους εκείνους που ήρθαν και έρχονται στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να δώσουν, αλλά για να πάρουν.
Δεν θα επιτρέψουμε να βλέπουν οι Έλληνες συμπολίτες μας Συριζαίο και να κουνάνε το κεφάλι υποτιμητικά και με απογοήτευση, γιατί δεν υπήρξαμε, δεν είμαστε, αλλά, κυρίως, δεν σκοπεύουμε να γίνουμε λαμόγια, δωσίλογοι και προδότες.
Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ. Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για Κοινωνικό Συμβόλαιο μίλησε ο Ρουσσώ. Όχι για Κοινωνική Συμφωνία.

Advertisements

10 Σχόλια to “Εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ”

  1. Φαντάζομαι αυτά τα σκυλιά θα είναι εκπαιδευμένα, για να εντοπίζουν αυτούς που «έρχονται να πάρουν». Μια άλλη ιδέα θα ήταν και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και οι δηλώσεις μετανοίας. Υπάρχει βέβαια και ο ανιχνευτής ψεύδους και ο ορρός της αλήθειας. Σε λίγο θα προχωρήσουμε και στο φυλετικό διαχωρισμό των «καθαρών» Συριζαίων από τα μιάσματα.Τα όποια υπαρκτά πολιτικά προβλήματα, δεν λύνονται με αστυνομικά μέτρα. Οι «καλοί» και οι «κακοί» ανήκουν στα γουέστερν. Δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν περισσότερα χρώματα και περισσεύει η αβεβαιότητα. Υπάρχει θυμίζω, και το ΚΚΕ, των “καθαρών και αμόλυντων” αγωνιστών και της βεβαιότητας για τη βασιλεία των ουρανών.
    Δεν ποινικοποιώ τις πολιτικές διαφωνίες. Δεν επαναπαύομαι. Δεν είμαι αλάθητος. Δεν μπορώ τις μαλακίες. Είμαι και κι εγώ ο ΣΥΡΙΖΑ.

  2. Απευθυνόμενος στο σύντροφο και συνονόματο, ο οποίος δε μπορεί τις μαλακίες, να αναφέρω ότι, κατά τη ρήση του: «Δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν περισσότερα χρώματα και περισσεύει η αβεβαιότητα». Θα πρέπει να συμφωνήσω.
    Και είναι γεγονός ότι η ιδέα και μόνον των πολιτικών φρονημάτων, μαζί με τις δηλώσεις μετανοίας, ακούγεται δελεαστική. Ίσως αναζητήσω κάποιο εγχειρίδιο με παλιές, καλές και δοκιμασμένες πρακτικές.
    Προβληματίζομαι μόνο λίγο, εκεί με τα χρώματα. Νόμιζα ότι υπάρχει άσπρο και μαύρο, όπως υπάρχει και μπλε και σκούρο μπλε και μπλαβί, αυτό που γίνεσαι, άμα πας να διαμαρτυρηθείς για ο,τιδήποτε στην Ελλάδα του ‘13. Νόμιζα ότι υπάρχει και ένας απλός κανόνας, ο οποίος κάνει τη δυνατότητα διαχωρισμού των χρωμάτων πραγματικότητα εφικτή, και όχι κομμουνιστικό ευχολόγιο: «Αν ήσανε στ’ς άλλ’ς,, μην κάνεις κατά δώθε». Το είχα ακούσει στο χωριό μου, το έλεγε μια βάβω στην άλλη.
    Από την άλλη πάλι, ίσως είναι καλό να βάλουμε σε όλα ένα χαρωπό γκρι, κι αυτή είναι δοκιμασμένη συνταγή, την υιοθέτησε το εκσυγχρονιστικό μπλοκ του κυρίου Σημίτη, με πολύ καλά αποτελέσματα.
    Το θέμα όμως παραμένει, (να αναρωτηθώ;) σύντροφε: Είναι πολιτική διαφωνία η προβληματική που αναπτύσσεται σε σχέση με την κλοπή, είναι καπιταλισμός ο παρών εκτρωματικός νεοφιλελευθερισμός, είναι ζήτημα «τάσης» η αγυρτεία, είναι αποδεκτός ο αμοραλισμός, η κωλοτούμπα;
    Αν είναι έτσι η προοπτική, σύντροφε, τότε εγώ δεν είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Γιατί κάνω λάθη, αλλά ποινικοποιώ αυτό που εσύ ονομάζεις «πολιτική διαφωνία».
    Γιατί δεν ξέρω αμόλυντο κομμουνιστή, αλλά ξέρω ότι το Τείχος του Βερολίνου έπεσε στα νάιντιζ της ευμάρειας των πολιτικών συμφωνιών και της αποποινικοποίησης, μην και ξανατύχει βρώμικο ’89.
    Νομίζω ότι ο φίλτατος κύριος Ευάγγελος υιοθέτησε την πρακτική της αποποινικοποίησης και, όσο εκείνος διατρανώνει τη στάση του και προτάσσει τα στήθη του (τα ευτραφή, ομολογουμένως, άρα και ισχυρά, προφανώς), προκειμένου για τη σωτηρία της πατρίδας, εγώ πρέπει με τα ισχνά δικά μου να προτάξω την ποινικοποίηση όποιου λαμόγιου καπηλεύτηκε τη ζωή τη δική μου και των συμπατριωτών μου, τους οποίους – ως αθώους – τους εντάσσω, όχι στο ΚΚΕ, αλλά (άκουσον άκουσον) στο ΣΥΡΙΖΑ.
    Κι εκεί, σύντροφε, μπορεί να δεις και κανά σκυλί εκπαιδευμένο, που δε μασάει από μαλακίες και δαγκάει τα κωλοτουμπιάρικα κομματόσκυλα.

  3. Αν κατάλαβα καλά ρε συνονόματε, ολη τη φασαρία την κάνεις γιατί θεωρείς για παράδειγμα, ότι η Κατσέλη ταυτίζεται με την «κλοπή, τη λαμογιά, την αγυρτεία, τον αμοραλισμό και την κωλοτούμπα»; Την ταυτίζεις δηλαδή με το Βενιζέλο, τον Παπακωνσταντίνου, το Τσοχατζόπουλο, τον Πάγκαλο, τον Τσουκάτο, το Γιάννο Παπαντωνίου κλπ. Κοίτα, εμένα η Λούκα, θεία μου δεν είναι για να την υπερασπιστώ αλλά θεωρώ ότι διαλέγεις τον εύκολο δρόμο του άσπρο μαύρο με επικάλυψη ηθικολογίες. Μη μας τσαμπουνάς λοιπόν το αυτονόητο περί Ευάγγελου και δεν εκπροσωπείς εσύ την ηθική στο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτά τα φουσκωμένα λόγια τα μεγάλα αναφέρθηκα μιλώντας για μαλακίες, Για όλα τα άλλα σεβαστή η άποψή σου. Και μια τελευταία γνώμη: είναι πολύ χρήσιμο να κάνεις τον κόπο να προσεγγίζεις την αλήθεια του άλλου, ακόμη και για να την απορρίψεις.

    • Η αλήθεια, συνονόματε, είναι ότι όλη τη φασαρία την κάνω για τη Λούκα που ευτυχώς δεν είναι θεια κανενός από τους δυο μας. Τη Λούκα που είναι κατ’ εμέ το άρμα του ΠΑΣΟΚ για τη δουρεία διείσδυση στο ΣΥΡΙΖΑ. Ορθά λοιπόν το αντελήφθης. Την απόπειρα να προσεγγίσω την αλήθεια της την έκανα, μη μου το ρίχνεις αυτό το ψέγος. Και είδα τα πρωτοπαλίκαρά της να ονοματίζουν τους εαυτούς τους χωρίς Βαπτιστή. Και τα είδα να αυτοπροβάλλονται ως ΣΥΡΙΖαίοι. Και σπάστηκα πολύ, είναι αλήθεια. Και, ναι, εγώ αυτά χαρακτηρίζω “ταύτιση απόψεων” με των ΠΑΣΟΚοπαληκαριών που εσύ ανέφερες. Θεωρώ ότι η έννοια “Κόμμα Κοινωνική Συμφωνία” είναι εκτρωματικό παράδοξο. Και δε θέλω να με κακοχαρακτηρίσουνε, γιατί (δεν) έχω και κορίτσι της παντρειάς. Θα με διευκόλυνε πολύ, αν καταλάβαινα τι πρεσβεύεις. “Υπάρχει χώρος και αγάπη για όλους;” Αυτό λες; Προσωπικά δεν το αντιλαμβάνομαι. Και η έννοια της Εθνικής Συμφιλίωσης σε άτοπο κατέληξε. Αυτό δε σημαίνει ότι έχω και δίκιο. Για τη δική μου στάση όμως απέναντι στα πράγματα, υπάρχει ένας (καθόλου εύκολος) δρόμος: άσπρο – μαύρο. Άκης, όχι Άκης, Βαγγελάκης, όχι Βαγγελάκης. Λούκα, ξεΛούκα. Δε θα πιστέψω ότι θα μου ζητήσεις στα πλαίσια μιας γενικότερης γκρίζας στάσης να δώσω κομματική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ και σε πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης, το μουστάκι του οποίου του διαφεύγει τώρα. Αλλά, αγαπητέ, νομίζω ότι όλοι πρέπει να δεχτούμε ότι, αν κάνουμε λάθος και αυτή τη φορά ως λαός, η βάρκα θα βρει πάτο στο ρήγμα της Ιαπωνίας. Κι από κει δύσκολα βγαίνει.

  4. Ευτυχώς δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνήσουμε. Θα σου πω τι πρεβεύω και ίσως τα ξαναπούμε για κανένα άλλο θέμα. Οι πολιτικές συμμαχίες δεν είναι υπόθεση συμπαθειών. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, για το χαρακτήρα μιας κυβέρνησης – αν υπάρξει- με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι π.χ: «Με τη ΔΗΜΑΡ ή με το ΚΚΕ με την Κοινωνική Συμφωνία ή τους Ανεξ. Έλληνες;» αλλά «Ποια προβλήματα καλείται να λύσει αυτή η κυβέρνηση;»
    Η απάντηση σε αυτό το κεντρικό ερώτημα, θα οδηγήσει και στο ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα χρειαστεί να συνεργαστούν.
    Μια τέτοια κυβέρνηση θα κληθεί να ανακόψει την κατηφόρα (τεράστιο θέμα και όχι μια απλή παρένθεση) και να προωθήσει ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της χώρας διαμορφώνοντας ένα νέο μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης, παραγωγικής ανασυγκρότησης, οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους, πλαισίου και κανόνων λειτουργίας της ιδιωτικής πρωτοβουλίας,
    σχέσεων με την Ευρώπη και τον κόσμο.
    Ένα τέτοιο πρόγραμμα, είναι προφανές ότι θα χρειαστεί να συγκρουστεί με ένα πλέγμα, πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού και μιντιακού κατεστημένου. Ένα τέτοιο πρόγραμμα σε αυτή τη φάση απαιτεί τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση πολιτικών δυνάμεων ακόμη και πέρα της αριστεράς. Κανείς δεν ξέρει μέχρι που μπορεί να φτάσει, πόσοι θα αντέξουν και με ποιους τελικά θα γίνει πράξη.
    Πάντως με τέτοιο μένος κατά της Λούκα, μάλλον καψούρης είσαι μαζί της και προσπαθείς να το κρύψεις.

  5. Φίλτατοι, μεταξύ σας συνονόματοι,

    Με λένε Κώστα, είμαι ο συνυπογράφων και στεναχωριέμαι να σας βλέπω να αρπάζεστε για την ποδιά της Λούκας, η οποία είναι του Γεράσιμου, τέλος.

    Θανάση μου, μια που βλέπω να άλλαξες στυλ και να μπήκες στα στομφώδη, γενικόλογα πολιτικά λόγια, τα μεγάλα, ας κάνω εγώ το αντίστροφο, ας είμαι ο λαοπλάνος, αφού είμαι και συνυπογράφων.

    Εντάξει, λοιπόν, πρεσβεύεις ότι οι πολιτικές συμμαχίες δεν είναι υπόθεση συμπαθειών. Δεν έχει δηλαδή σημασία, αν μου αρέσει η φάτσα και τα πιστεύω σου, δεν παρίσταται ανάγκη να γνωρίζω το (κομματικής ταυτότητας) παρελθόν σου, αρκεί (όπως στο βασικό σου ερώτημα θέτεις) να απαντηθεί το καίριο:

    «Ποια προβλήματα καλείται να λύσει αυτή η κυβέρνηση».

    Προφανώς αναφέρεσαι σε μια μελλούμενη κατάσταση, όταν πια η παρούσα τρικομματική θα έχει εξαντλήσει την τόσο νωπή εντολή του λαού. Δεν κατάλαβα το αντίθετο και διόρθωσέ με, αν κάνω λάθος.

    Και δεν πειράζει – ισχυρίζεσαι – αν μέσα σε (αυτήν την κυβέρνηση, συνεργασίας, κοινωνικής μεταρρύθμισης και ανασυγκρότησης) παίζει μπάλα ο Καμμένος, αν πασάρει η ΔΗΜΑΡ, αν κάνει παιχνίδι το ΚΚΕ, αν η Κοινωνική Συμφωνία βγάζει τις σέντρες ως η σωτήρας του λαουτζίκου, λόγω του γνωστού νόμου προστατευόμενης ονομασίας προελεύσεως (ΠΟΠ) για τη ρύθμιση των υπερχρεωμένων. Ξεχάσαμε και το Τζήμερο, το Μάνο, τον Παπαθεμελή και όποιον άλλο καλό πολιτικό της τελευταίας εικοσαετίας. Προσωπικά σκέπτομαι και τον Λεβέντη.

    Έκανες όμως καλά που σκέφτηκες κ α ι τη ΔΗΜΑΡ. Πιστεύω ότι με το ανθρώπινο πολιτικό προφίλ και την υπεύθυνη στάση, την οποία έχει τηρήσει έως και σήμερα, έχουμε χάσει κεφάλαιο πολιτικό και δυσαναπλήρωτο. Κουταμάρα που εμπιστεύτηκε το ελάχιστο 27% του λαού τον Αλέξη. Έπρεπε να είχε εμπιστευτεί το Φώτη. Αλλά θα την κάνουμε τη μεταγραφή, χάριν της ανάγκης σε ώριμη αριστερή σκέψη. (Φίλε, στο εξομολογούμαι τώρα, και ας το πάρει το ποτάμι: Πνέω μένεα κατά του Φώτη, ε π ε ι δ ή είμαι καψούρης μαζί του).

    «Θα χρειαστεί να συγκρουστεί» λες. Αχρείαστο να ’ναι, Θανάση μου. Πού να τσακωνόμαστε τώρα, άνθρωποι με οικογένειες και υποχρέωση να συνεργαστούμε, έστω κι αν δε συμπαθιόμαστε και τόσο. Και τι μας έκανε δηλαδή το «πλέγμα, πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού και μιντιακού κατεστημένου»; Ποιος να ανήκει σε αυτά τα κακά πράματα; Εγώ δεν ξέρω κανέναν.

    Από την άλλη πάλι, ξέρεις τι λέω, βρε Θανάση; (και σχώρνα μου το «βρε», μαλακία, μην της δίνεις σημασία). Δε μου φαίνεται ότι είσαι και πολύ ΣΥΡΙΖΑ. Μου φαίνεται ότι ψάχνεις τρόπο να απενοχοποιηθούν άνθρωποι και καταστάσεις, αλλά δε θες και να το πεις κατάμουτρα. Αυτό μου φαίνεται ότι πρεσβεύεις. Ότι δηλαδή «ό,τι έγινε, έγινε». Και ξέρεις κάτι, Θανάση μου; Νομίζω ότι εσύ είσαι πιο καψούρης με τη Λούκα του Γεράσιμου, που τον θαυμάζει και αγαπά η Λούκα, του Τσάρου της Οικονομίας μια φορά κι έναν καιρό.

    Πού τσάρος τώρα, όμως; Είναι μπροστά το κορίτσι και τα κορίτσια του, μπροστάρησες σε έναν αγώνα δίκαιο κι έντιμο και καθαρό και …. Μόλις είδαμε ότι δεν πιάνει με το Μπένη, ας είναι και με τον Αλέξη, έχει ψωμί η δουλειά και θα γλυτώσουμε και τις τυχόν εμπλοκές. Τις παράδοξες. Τις άδικες. Τις χωρίς συμπάθεια.

    Ξέρω ‘γω, βρε Θανάση μου;

    Μήπως να μην είσαι ο ΣΥΡΙΖΑ;

  6. Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά:
    1ο Λόλα, να ένα μήλο.
    Πριν σχολιάσουμε αυτό που λέει ο άλλος, διαβάζουμε προσεκτικά τι λέει. Λέει λοιπόν: [Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, για το χαρακτήρα μιας κυβέρνησης – αν υπάρξει- με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι π.χ: «Με τη ΔΗΜΑΡ ή με το ΚΚΕ με την Κοινωνική Συμφωνία ή τους Ανεξ. Έλληνες;» αλλά «Ποια προβλήματα καλείται να λύσει αυτή η κυβέρνηση;»]
    2ο Μετάφραση κειμένου
    Αν το κείμενο του άλλου είναι σε άγνωστη γλώσσα, ζητάτε πάντα μετάφραση.
    Μετάφραση: Αν το πρώτο πρόβλημα που θα (αν) κληθεί να λύσει αυτή η κυβέρνηση είναι το πέρασμα από το σοσιαλισμό στην κομμουνιστική κοινωνία, έχω αμφιβολιούλες για τη συμμετοχή ορισμένων π.χ του Καμμένου.
    Αν το πρώτο πρόβλημα είναι το άμεσο σταμάτημα της ανθρωπιστικής κρίσης (παρεπιπτόντως υπάρχουν κάτι λαϊκατζούρες που είναι άνεργοι και κάτι μαμόθρεφτα που υποσιτίζονται) και η εφαρμογή ενός προγράμματος λαϊκής σωτηρίας, τότε έχουν χώρο όλοι όσοι θα συμφωνούσαν δεσμευτικά στην εφαρμογή του. Όλοι; Μάλιστα, όλοι όσοι συμφωνήσουν, πλην λαμόγιων, ποινικά εμπλεκομένων κλπ. Κι αν κάποιοι αποδειχτούν «δουρεία διείσδυση»;
    Μην σκάτε κέρβεροι της καθαρής φυλής. Θα τους “ξεβράσει το κίνημα” που λέγανε παλιά.
    3ο Ιστορικά παραδείγματα.
    Α)Ευτυχώς που δεν ζούσατε όταν ο Άρης –αυτός που αποκαταστάθηκε προσφάτως- έδινε τα χέρια με το Ζέρβα για κοινή δράση ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ ενάντια στους κατακτητές.
    Β)Ευτυχώς που πέθανε ο Τσάβες και γλύτωσε από τα πυρά σας, επειδή – όπως μόλις χθες είπε ο Τσίπρας- «πριν από 14 χρόνια όταν έφτιαξε την πρώτη επαναστατική κυβέρνηση της Βενεζουέλας με πρόταγμα την ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και τη κοινωνική δικαιοσύνη, όρκισε και υπουργούς όχι από το χώρο του κέντρου αλλά και από το χώρο της δεξιάς τότε.»
    4ο «είμαι σοβαρά γιατρέ;» προφανώς θα με ρωτήσετε.
    Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας. Ναι είστε. Δεν πάσχετε από «πολιτική διαφωνίτιδα» που άλλωστε δεν είναι ασθένεια. Πάσχετε από «χρόνιο έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης με οξεία ψευτομαγκίτιδα». Το βασικό σύμπτωμα είναι : «όλοι οι άλλοι κακοί εκτός από εμάς» βλέπε: ο Καμμένος, η ΔΗΜΑΡ, το ΚΚΕ, η Κοινωνική Συμφωνία, ο Τζήμερος, ο Μάνος, ο Παπαθεμελής, ο Λεβέντης (ξεχάσατε προφανώς ό,τι άλλο κινείται). Ααα ξεχάσατε και το ΣΥΡΙΖΑ, που να σας θυμίσω, πολλά από τα στελέχη του, υποστήριζαν παλιά με θέρμη τον υπαρκτό «σοσιαλισμό» και διεφθαρμένα καθεστώτα κλπ. Σιγά μην έκαναν λάθος, εκτρώματα και προδότες κι αυτοί. Άρα κι αυτοί εξαιρούνται. Ποιός μένει; μόνο εσείς και τα δύο πολύτιμα μηχανήματα που κρατάτε στα καθαρά σας χέρια: το “Αριστερόμετρο” και το “Συριζόμετρο” που προσφάτως με μετρήσατε άλλωστε. Λυπάμαι, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.
    Συντροφικά,
    Ο θεράπων ιατρός σας

    • Σύντροφε, η επιστήμη σήκωσε τα χέρια μια κρύα νύχτα σε ένα μαιευτήριο, πολλά χρόνια πριν. Το ηχηρό «χρόνιο έλλειμμα δημοκρατικής συνείδησης με οξεία ψευτομαγκίτιδα» με έχει στείλει κανονικά. Συγχαρητήρια για την εμβριθή πολιτική ανάλυση που συμπεριλαμβάνει και Λόλες και μήλα. Ε, δε θα τσακωθούμε κιόλας. Θα ειδωθούμε σε καμιά ουρά για συσσίτιο. Καλή τύχη, δημοκρατικέ, ελαφροακάθαρτε χερικώς, σύντροφε. Όποτε είναι, φέρε και τους φίλους σου.

  7. Έχεις δίκιο το παραχέσαμε. Να ‘σαι καλά, αντιχαιρετώ και αντεύχομαι. Τις ίδιες αγωνίες έχουμε αλλά διαφωνούμε στο πως αντιμετωπίζονται. Καλή αντάμωση στα γουναράδικα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: