Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θρυαλλίδα για την Ευρώπη

αρχείο λήψης (1)http://www.avgi.gr

Του Άγγελου Μανταδάκη

Ένας συνασπισμός της Αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ ή μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αμφισβητούσε άμεσα και ουσιαστικά μια σαραντάχρονη εξουσία διαπλοκής και διαφθοράς, ένα κράτος της ολιγαρχίας και των «ημετέρων» κι έναν μηχανισμό αναπαραγωγής ανισοτήτων στην ελληνική κοινωνία
Όσοι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα μιας ενδεχόμενης νίκης της Αριστεράς σε μια χώρα της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, δεν μπορούν παρά να συνειδητοποιούν το μέγεθος και τη σκληρότητα της επίθεσης που θα εξαπέλυαν το εγχώριο και το ευρωπαϊκό κατεστημένο για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ένα δείγμα γραφής πήραμε την περίοδο Μαΐου – Ιουνίου 2012. Αλλά η επίθεση εκείνη μπορεί να αποδειχτεί… απλή εκπαιδευτική άσκηση μπροστά σε εκείνη που θα ακολουθούσε αν διαγραφόταν πολύ πιθανή μια δημοκρατική με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.

Το ερώτημα είναι «τι θα σήμαινε για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη μια τέτοια ανατροπή στο μαλακό υπογάστριο της Ε. Ε.».

Στην Ελλάδα θα είχε πολλαπλό συμβολισμό, αφού για πρώτη φορά ένα αριστερό σχήμα θα αναλάμβανε τις (κυβερνητικές) τύχες του τόπου. Ένας συνασπισμός της Αριστεράς με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ ή μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα αμφισβητούσε άμεσα και ουσιαστικά μια σαραντάχρονη εξουσία διαπλοκής και διαφθοράς, ένα κράτος της ολιγαρχίας και των «ημετέρων» κι έναν μηχανισμό αναπαραγωγής ανισοτήτων στην ελληνική κοινωνία.

Το «βαρύ» μήνυμα, όμως, θα αφορούσε την Ευρώπη με τη σημερινή της εικόνα. Η Ευρωζώνη το έτος που προηγήθηκε, έπεσε -όπως γράφει ο Εconomist- σε μια τρύπα πολύ πιο βαθιά απ’ ό,τι αναμενόταν. Η λιτότητα, το τέρας που κατασπαράσσει την ευρωπαϊκή οικονομία και ιδιαίτερα τις κοινωνίες του Νότου, είναι αχόρταγο. Οι άνεργοι στην Ε.Ε. τον περασμένο Δεκέμβρη πλησίαζαν τα είκοσι επτά εκατομμύρια. Από αυτούς, πάνω από δεκαοκτώ εκατομμύρια ζουν στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης. Την επόμενη τετραετία, μάλιστα, όπως προβλέπει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, θα χαθούν 4,5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στα 13 από τα 18 κράτη-μέλη της ΟΝΕ, παρά τα μέτρα «ευελιξίας» που έχουν ληφθεί.

Η συμφωνία Μέρκελ – Κάμερον για τον προϋπολογισμό – ψίχουλα είναι χαρακτηριστική της επικράτησης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Οι κυρίαρχες δυνάμεις αναζητούν τώρα λύση μέσα από τη γενικευμένη συντηρητική στροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό που ο Κρούγκμαν έχει ονομάσει Μεγάλη Αυταπάτη της Ευρώπης, δηλαδή η αντίληψη ότι οι χώρες συσσώρευσαν υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα γι’ αυτό και υπερχρεώθηκαν, αν και διαψεύσθηκε στην πράξη, εξακολουθεί να αποτελεί το δόγμα των μερκελιστών. Το χειρότερο είναι ότι με μια θρησκευτική ηθικοπλαστική αυστηρότητα επιδιώκουν να επιβάλουν κανόνες με τιμωρίες των απείθαρχων ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο!

Η προσοχή που συγκεντρώνει η Ελλάδα σε ολόκληρη την Ευρώπη οφείλεται στο ότι στη χώρα μας έχουν διαμορφωθεί όροι και προϋποθέσεις για μια έμπρακτη αμφισβήτηση του μοντέλου της σκληρής λιτότητας.

Η ελληνική οικονομία είναι μικρή. Λιγότερο του 3% του συνδυασμένου ΑΕΠ των κρατών – μελών της Ευρωζώνης και μόλις το 8% του συνδυασμένου ΑΕΠ των μελών της Ευρωζώνης που διέρχονται κρίση.

Παρ’ όλα αυτά, μια αλλαγή στην Ελλάδα με τη θέληση του ελληνικού λαού, μια μετατόπιση του άξονα των εξελίξεων προς τα αριστερά, θα αποτελέσει μια σοβαρή αμφισβήτηση της λιτότητας και θα δημιουργήσει προηγούμενο πανευρωπαϊκό. Σ’ έναν ελλειμματικό Νότο, όπου οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε αδιέξοδες θυσίες, σε περικοπές εισοδημάτων, σε υψηλή ανεργία και συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, η περίπτωση μιας ισχυρής αριστερής δύναμης που θα αρνηθεί το καταδικασμένο μοντέλο του Μνημονίου και θα προβάλει δίκαια αιτήματα, όπως η διαγραφή του μεγάλου μέρους του χρέους, το πάγωμα της πληρωμής τόκων για ένα διάστημα, τη ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή, θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν θρυαλλίδα εξελίξεων με ορίζοντα την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη.

Στις περιπτώσεις αυτές οι εξελίξεις και οι συμπεριφορές των κοινωνικών δυνάμεων, όταν γίνουν ραγδαίες, δεν ελέγχονται.

Γι’ αυτό -επανερχόμενοι στην αρχή του κειμένου- δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε την επιθετικότητα με την οποία θα αντιμετωπίσουν μια ανοδική πορεία του λαϊκού κινήματος και μια παράλληλη ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ οι δυνάμεις του μνημονιακού μπλοκ και το κατεστημένο με τα εσωτερικά και διεθνή του κέντρα.

Θα χρειαστούμε μια πανίσχυρη ασπίδα προστασίας. Αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία στη χώρα και ένα αποφασιστικό κίνημα συμπαράστασης στην Ευρώπη. Το αίτημα για μια πανευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος θα μπορούσε, π.χ., να γίνει ένας από τους βασικούς άξονες μιας ευρωπαϊκής καμπάνιας.

Advertisements
Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: