Περί Κέντρου

Mantadakishttp://www.avgi.gr

του Άγγελου Μανταδάκη

Στην «Αυγή» της Κυριακής 3.2.2013, δημοσιεύτηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη με τίτλο «Το Κέντρο». Προσέγγιση ενός θέματος που αποτελεί κλειδί για την επικείμενη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σε συνθήκες βαθιάς κρίσης. Ο Νικόλας Σεβαστάκης, απευθυνόμενος σε όσους πιστεύουν ότι η κρίση «εξουθενώνει μεγάλα κομμάτια των μεσαίων στρωμάτων», άρα και ότι «το Κέντρο χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του», απαντά ότι πρόκειται για λάθος ανάλυση, γιατί δεν υπολογίζει ότι το Κέντρο στις δυτικές Δημοκρατίες συνιστά μια «δομική θέση». Γι’ αυτό κατά τον Ν.Σ. το Κέντρο υπάρχει ακόμα και μέσα στις συνθήκες της υλικής και οικονομικής πτώσης.

Παίρνω ως αφορμή το κείμενο αυτό για να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις, αλλά και να διατυπώσω μιαν άποψη ως προς το διά ταύτα.

Άλλο το «Κέντρο» ως αντίληψη, ως επιλογή της μετριοπάθειας, και άλλο ως πολιτικό μόρφωμα π.χ. μια Κεντροαριστερά που θα εμπλακεί από θέσεις αυτόνομου φορέα στο παιχνίδι της εξουσίας. Κρατώ λοιπόν μια σοβαρή επιφύλαξη ως προς την εκτίμηση του Νικ. Σεβαστάκη, ότι οι άνθρωποι που λειτουργούν και σκέπτονται με την λογική του «κέντρου», θα εξακολουθήσουν να είναι ακριβώς έτσι και μετά την «υλική και οικονομική καταστροφή». Η πολύπλοκη και ανελέητη κρίση που βιώνουμε αλλάζει βιαίως την διάρθρωση της κοινωνίας. Δημιουργεί στρατιές εξαθλιωμένων μεταξύ των οποίων και μεγάλα τμήματα μικρομεσαίων προλεταριοποιημένων.

Βέβαια η συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα που θα καλύψει τον χώρο του Κέντρου, τον χώρο δηλαδή μεταξύ της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, είναι κάτι διαφορετικό. Για να υλοποιηθεί χρειάζονται όροι που σήμερα τουλάχιστον δεν υπάρχουν. Κομβικό σημείο που εμποδίζει να υπάρξει ένα κεντρώο μόρφωμα ικανό να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις, είναι το Μνημόνιο. Πρόταση συμβιβαστική ή ενδιάμεση σε αυτό το ζήτημα – κλειδί, δεν μπορεί σήμερα να συγκροτηθεί. Άλλωστε το πρόταγμα της επαναδιαπραγμάτευσης, με σκοπό να εξαλειφθούν οι επώδυνοι όροι του Μνημονίου, μπήκε στην προεκλογική κονίστρα, έγινε κεντρικό σύνθημα των εταίρων της τρικομματικής κυβέρνησης και πέρασε μετεκλογικά στα αζήτητα. Ένα κεντρώο σύνθημα που θα μπορούσε να «ακουμπήσει» το «…πνεύμα επιδιόρθωσης» που συμπαθεί ο κεντρώος αντί για την «κουλτούρα της ανατροπής», όπως γράφει ο Ν. Σεβαστάκης, απαξιώθηκε πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις. Αυτή ήταν κατά την γνώμη μου η ταφόπλακα του κέντρου στη χώρα μας. Για την οποία εργάστηκαν από κοινού η εσωτερική και η εξωτερική τρόικα.

Ο Νικόλας Σεβαστάκης -μάλλον αποδεχόμενος μια τέτοια εκτίμηση- αναρωτιέται για τον τρόπο που η Αριστερά πρέπει να επικοινωνήσει με τον κόσμο του Κέντρου. Αρκεί -όπως ο ίδιος ισχυρίζεται- να αποδεχτεί την ύπαρξη αυτού του κόσμου.

Η προσέγγιση είναι σωστή και στο σημείο αυτό ο Νικ. Σεβαστάκης, ως κοινωνιολόγος και πολιτικός ταυτόχρονα, θέτει το ζήτημα της δυνατότητας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, να εκφράσει προσδοκίες και ευαισθησίες, να ενσαρκώσει αντίστοιχες κοινωνικές διαθέσεις.

Ο αντιμνημονιακός του λόγος δεν φτάνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν θα περιμένει να εμφανιστούν κόμματα του κεντρώου χώρου, μήπως και προκύψει κάποια συνεργασία. Οφείλει ο ίδιος να καλύψει τον χώρο των μικρομεσαίων στρωμάτων. Η κρίση οδηγεί σε πόλωση το πολιτικό σκηνικό. Και ο ένας πόλος, αυτός της ελπίδας, ο πόλος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, χρειάζεται ένα εναλλακτικό σχέδιο που αφού σταματήσει τον κατήφορο, να ωθήσει τη χώρα μπροστά, με μια γενναία ανακατανομή του πλούτου, με ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, με μια δημοκρατική επανίδρυση του κράτους.

Δεν εκπροσωπεί αυτή η Αριστερά την επιστροφή στην προ του Μνημονίου εποχή. Αλλά τη μεταμνημονιακή, μετανεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση της χώρας.

Advertisements

One Comment to “Περί Κέντρου”

  1. Αλλιώς φαίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό, και αλλιώς τα λέτε στα ριζοσπστικά κείμενά σας. Μεγάλη σύγχιση. Αν το κεφάλαιο κάνει την επίθεσή του, δεν του χρειάζεται σοσιαλδημοκρατικό ανάχωμα, γενικά μιλώντας. Άρα καθώς ο Μάρξ ανέφερε, τα μεσαία στρώματα θα καταλήξουν στο προλεταριάτο.
    Αν όμως βλέπει ότι πρέπει να αναδιπλωθεί γιατί δεν βγαίνει νικηφόρο, θα χρειαστεί αυτό το ανάχωμα (το ΚΕΝΤΡΟ) και θα το διατηρήσει, για να το καταβροχθήσει μια άλλη καλλίτερη στιγμή.
    Αντίστοιχα αν η αντίδραση των εργαζομένω είναι αποφασιστική θα αγκιστρωθούν από την σοσιαλδημοκρατία τους, αν δεν είναι θα νικήσουν. Και στις δυο περιπτώσεις η Αριστερά μπορεί να γίνει χώρος προσέλευσης του ΚΕΝΤΡΟΥ αλλά κυβέρνηση δεν θα δει. Εκεί που οι δυνάμεις θα συμβιβαστούν με το κεφάλαιο το οποίο θα βρει συνεργάτες της Αριστεράς, ως μόνον διαχειριστές του συστήματος του, που θα σημαίνει παράλληλα ότι οι πολίτες δεν θα μετακινηθούν αριστερά αλλά η αριστερά θα μετακινηθεί προς το κέντρο, τότε θα την καλοδεχτούν.
    Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μην εγκαταλείψει το ριζοσπαστικό του πρόγραμμα (όπως διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, κλπ) αλλά πρέπει παράλληλα να ριζοσπαστικοποιήσει τις δυνάμεις του κέντρου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: