Η υποχρέωση της κρησάρας, του Παντελή Μπουκάλα

Pantelis_MpoukalasΑπό την Αυγή της Κυριακής

Εντάξει. Με τους ρεπόρτερ ομάδων το έχουμε πάρει απόφαση. Οι συντριπτικά περισσότεροι έχουν κάνει δουλειά το πάθος τους, την αρρώστια για την ομαδάρα τους. Το να περιμένουμε λοιπόν αντικειμενικότητα από το πληκτρολόγιό τους, που συνδέεται απευθείας με τα βαθύτερα φύλλα της καρδιάς τους, είναι σαν να περιμένουμε ότι ο πάπας θα αποκηρύξει το αλάθητό του σε ειδική τελετή, χοροστατούντος του μητροπολίτη Πειραιώς.

Αλλά γίνεται να το πάρουμε απόφαση ότι το ίδιο ακριβώς μπορεί να συμβαίνει και με τους ρεπόρτερ κομμάτων; Ότι δηλαδή και αυτοί, όταν γράφουν ή μιλούν για το κόμμα που καλύπτουν, μπορούν να το κάνουν σαν οπαδοί, αντλώντας πληροφορίες αποκλειστικά από τα βαμμένα φυλλοκάρδια τους; Κατανοητή μια κάποια συμπάθεια, λίγο πολύ όλοι την έχουμε κι όλους μάς επηρεάζει. Μόνο που δεν μιλάμε γι’ αυτήν αλλά για την κραυγαλέα ταύτιση, ίδια πάνω – κάτω μ’ εκείνη που οδηγεί ουκ ολίγους ρεπόρτερ Δημοσίας Τάξεως να πιστεύουν πως οι μοναδικές ασφαλείς πληροφορίες είναι οι ασφαλίτικες. Αλλά έτσι δεν γίνεται προκοπή.

Από την πλευρά τους, αρκετοί απ’ όσους συμμετέχουν στη συνδημιουργία των ειδησεογραφικών δελτίων φαίνεται πως αποφάσισαν ότι, εφόσον τα πάντα είναι εφήμερα, δεν υπάρχει λόγος να μένουν κοπιωδώς πιστοί σε κάτι που είναι ταυτόχρονα δικαίωμά τους και υποχρέωσή τους: το δικαίωμα/υποχρέωση της διασταύρωσης, της διήθησης, του ελέγχου, της κρησάρας. Της κρησάρας που θα τους επέτρεπε ας πούμε, αν την είχαν χρησιμοποιήσει, να δουν ότι αυτό που πασάρισε η Ν.Δ. στα μίντια σαν στάρι πρώτης ποιότητας, το βιντεομοντάζ της «στοχοποίησης του Mall» δηλαδή, ήταν σκέτη ήρα. Αν δεν τους έτρωγε το άγχος μη μείνουν πίσω από τους ανταγωνιστές τους, θα έχαναν ίσως σε εντυπωσιασμό αλλά θα κέρδιζαν σίγουρα σε εγκυρότητα.

Ύστερα είναι οι αγέλαστοι εκπομπάρχες και οι ατσαλάκωτοι σχολιαστές, πρωτίστως όσοι συγχέουν το γυάλινο βήμα τους με τον άμβωνα. Αντί λοιπόν να εξετάζουν και να εξηγούν, κηρύττουν τον προκάτ λόγον της προσωπικής τους Αληθείας, αναθεματίζουν τις «συντεχνίες», που τις ανακαλύπτουν παντού όπου ο κόσμος κινείται διαφορετικά από τις δικές τους προδιαγραφές και ανοχές, και ξαποστέλνουν στο πυρ το εξώτερον οποιονδήποτε διανοείται να δηλώσει ότι, άκουσον! άκουσον!, συνδικαλίζεται. Είναι μάλλον προφανές ότι αυτοί, αντίθετα με τους αθλητικογράφους – ομαδογράφους, έχουν κάνει πάθος τη δουλειά τους. Μόνο που πρόκειται για ένα πάθος αλαζονείας, συμφέρουσας εξουσιοφιλίας και ναρκισσευόμενου ελιτισμού.

Μοιάζει λογοπαίγνιο αλλά δεν είναι: Όσο λιγότερο χρησιμοποιούμε την κρησάρα που λέγαμε τόσο θα οξύνεται η κρίση στο δημοσιογραφικό μας χωριό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: