«Λα Νόννα»: Η γιαγιά που… έφαγε μια χώρα!

_11

http://www.avgi.gr

Συνεντεύξεις: Σπύρος Κακουριώτης

Πριν από δεκαπέντε χρόνια είχε αποτελέσει μια μεγάλη επιτυχία για τον Δημήτρη Πιατά η La Nonna, η ηρωίδα του Αργεντινού Ρομπέρτο Κόσα, που παίχτηκε στο θέατρο επί τρία χρόνια… Σήμερα, σε τελείως διαφορετικές συνθήκες, η αδηφάγος γιαγιά επιστρέφει σε… μιαν άλλη χώρα, που καταβροχθίζεται διαρκώς. Με την ευκαιρία αυτή, μιλήσαμε με τη «συμπαθητική γριούλα», δηλαδή τον Δημήτρη Πιατά, αλλά και τον δύσμοιρο πατέρα της οικογένειας, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να τα βγάλει πέρα, τον Πάνο Σκουρολιάκο…

Τι έκανε τον Δημήτρη Πιατά, έναν γνήσια κωμικό ηθοποιό, να επιστρέψει, δεκαπέντε χρόνια μετά, όχι μόνο ερμηνεύοντας αλλά και σκηνοθετώντας τη LaNonna;

«Δεν θα μου τύχαινε ποτέ ξανά μια τέτοια συγκυρία, να κάνω μαχόμενο λαϊκό θέατρο, μια λαϊκή κωμωδία, και παράλληλα να μπορώ να πετύχω τόσους στόχους χωρίς να κάνω καμία αναφορά στην Ελλάδα!» μας λέει, και εξηγεί:

«Ο Ρομπέρτο Κόσα, ιταλικής καταγωγής, γεννημένος στην Αργεντινή, έγραψε ένα έργο μυθικό για τη Λατινική Αμερική, υποχρεωτικά με αλληγορικό τρόπο, γιατί γράφτηκε μέσα στη δικτατορία του Βιντέλα. Η ηρωίδα του είναι μια γιαγιά που τρώει πολύ και καταστρέφει την οικιακή οικονομία, όμως ο θεατής καταλάβαινε πολύ καλά ότι αναφερόταν στο σύστημα, τη δικτατορία, τον Βιντέλα, που προκειμένου να επιβιώσει μπορεί να φάει και τα ίδια του τα παιδιά».

Μιλώντας για το πρώτο ανέβασμα, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, ο Δ. Πιατάς λέει πως «αντιμετωπίστηκε τότε από το κοινό, σε μια Ελλάδα που ζούσε τη ‘ροζ’ περίοδό της, κάπως φολκλορικά». Σήμερα δεν χρειάστηκε παρά μια ελαφρά μετατόπιση, για να αλλάξει όλη η οπτική:

«Απλώς τοποθέτησα την παράσταση χρονικά στο Μπουένος Άιρες του 2000, όταν έχει φτάσει το ΔΝΤ, οι τράπεζες είναι κλειστές κι ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους με κατσαρολικά και διαμαρτύρεται. Όμως, πιστέψτε με, ο θεατής εισπράττει ακαριαία το μήνυμα! Διότι αμέσως μόλις βγει από τον Ακάδημο θα δει τα ΜΑΤ στα Προπύλαια και τα δακρυγόνα να πέφτουν…» τονίζει, λέγοντας πως «δεν έκανα απλώς μια παράσταση, έχω κάνει κι ένα ντοκιμαντέρ…».

Από τη μεριά του, ο «πάτερ φαμίλιας» Πάνος Σκουρολιάκος, που υποδύεται τον Καρμέλο Σπαντόνε, δεύτερης γενιάς Ιταλό μετανάστη, μιλώντας για «ένα αριστούργημα που δυστυχώς έρχεται και ξανάρχεται στην επικαιρότητα», εύχεται: «Μακάρι να έρθει μια μέρα που το θέμα του να μην αφορά το παρόν, αλλά ‘παλιές εποχές όπου υπήρχε η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο’».

Μιλώντας για τον ρόλο που ερμηνεύει, λέει πως βιώνει «αυτό που ζει η δική μας πατρίδα αυτή τη στιγμή. Την κατάρρευση όχι μόνο των οικονομικών και υλικών αξιών, αλλά και των πνευματικών και ηθικών θησαυρών ενός ανθρώπου, μιας οικογένειας, μιας χώρας… Ο Καρμέλο είναι ένας χαρούμενος άνθρωπος που δουλεύει δεκαέξι ώρες την ημέρα για να μην λείψει τίποτα στην οικογένειά του. Όμως η Νόννα τα θέλει όλα! Αρχίζουν οι δυσκολίες, τα αδιέξοδα και η κατάρρευση έρχεται πανηγυρικά! Το μόνο πρόσωπο που διασώζεται στο έργο είναι η Νόννα! Ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί το ίδιο και στη ζωή!

Ο ρόλος αυτός έχει μεγάλο υποκριτικό ενδιαφέρον. Έχεις να καλύψεις ένα ευρύ τόξο καταστάσεων και μεταπτώσεων, από την ευτυχία στις δυσκολίες της ζωής, και από εκεί στην πτώση, την εξαθλίωση και το βιολογικό τέλος. Χαίρομαι με αυτόν τον ρόλο και θέλω να σημειώσω τη συμπαράσταση που είχα από τον Δημήτρη ως σκηνοθέτη για το ‘ζωντάνεμά’ του».

Πώς όμως εισπράττει το κοινό, σήμερα που η «ροζ» περίοδος είναι πια παρελθόν, την αδηφαγία της Νόννα; «Κάθε βράδυ είναι και μια διαφορετική παράσταση, με διαφορετική ατμόσφαιρα και ύφος, ανάλογα με τη σύνθεση του κοινού και τις ιδεολογικές του τοποθετήσεις ή τις οικονομικές του ανάγκες» μας λέει ο Δημήτρης Πιατάς σημειώνοντας:

«Εισπράττω απίθανα πράγματα… Από έναν θεατή που έχει έρθει να μου πει ότι η Νόννα είναι η τρόικα μέχρι θεατές που είχαν δει την παλιά παράσταση και μου λένε ότι εκείνη ήταν κωμική, ενώ αυτή εδώ είναι δραματική. Είμαι κωμικός και όχι δραματικός ηθοποιός, οι συνεργάτες μου είναι όλοι άριστοι χειριστές της κωμωδίας, έχω λοιπόν κάθε λόγο να φωτίσω τις κωμικές διαστάσεις του έργου. Όμως, όταν έρχεται το τέλος, ο θεατής συνειδητοποιεί ότι όλα αυτά δεν συμβαίνουν στη μακρινή Αργεντινή, αλλά πολύ πιο κοντά του»…

Το ίδιο πιστεύει και ο Π. Σκουρολιάκος, που χαρακτηρίζει το La Nonna «μαύρη κωμωδία»: «Μαζί με το γέλιο που πλουσιοπάροχα μεταδίδει, υπάρχει και η συγκίνηση, και ο κόμπος στο λαιμό, και η γνώση που οφείλει να προσφέρει ένα έργο τέχνης. Γιατί και το γέλιο και το δάκρυ μάς λυτρώνουν. Πολύ περισσότερο, όταν βλέπεις πάνω στη σκηνή να διαδραματίζονται οικείες καταστάσεις. Οι θεατρόφιλοι έχουν ξεχωρίσει την παράστασή μας και αυτό μας δίνει χαρά. Και επειδή το σύνθημα ‘κανένας μόνος του στην κρίση’ θα πρέπει να γίνεται πράξη, έχουμε χαμηλό εισιτήριο για άνεργους και συνταξιούχους, και ακόμα κάθε Τετάρτη και Πέμπτη ενιαίο φθηνό εισιτήριο για όλους! Με ένα τέτοιο κοινό, λοιπόν, ‘ζεσταινόμαστε’ κι εμείς, επικοινωνούμε και κάνουμε κάθε βράδυ μια παράσταση που μας χαροποιεί και μας λυτρώνει όλους. Θεατές και ηθοποιούς».

Πριν αφήσουμε τους δύο ηθοποιούς, ρωτήσαμε τον Δ. Πιατά αν πιστεύει ότι η καινούργια La Nonna θα ακολουθήσει τα βήματα της παλιάς. Μολονότι «δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση, θα ήθελα να έχει ημερομηνία λήξης» γιατί ως ενεργός ηθοποιός έχει και αρκετά άλλα σχέδια.

Δεν δίστασε να μας τα «αποκαλύψει»: Από τις 7 Ιανουαρίου θα παρουσιάζει, παράλληλα με το La Nonna, στο θέατρο Εν Αθήναις, έναν μονόλογο του Βασίλη Κατσικονούρη, τον Μάκη, γραμμένο ειδικά γι’ αυτόν, κάτι που «μου περιποιεί μεγάλη τιμή». «Είναι ο μονόλογος ενός αριστερού, στη δύση του βίου του, που είναι περιθωριοποιημένος από το περιβάλλον του και από την οικογένειά του, που του έδωσαν ένα χρυσόψαρο σε μια γυάλα, για να το ταΐζει και να ασχολείται με κάτι. Έτσι ο ήρωας συνομιλεί, με αυτόν τον κοφτερό λόγο του Β. Κατσικονούρη, με το ψάρι, τον Μάκη».

Ταυτόχρονα, όμως, ο Δ. Πιατάς αποκαλύπτει και μιαν άλλη πτυχή του ταλέντου του: Υπογράφει τη σκηνοθεσία και το σενάριο μιας κωμικής ταινίας πολιτικής φαντασίας με τίτλο Παν-δη-Μία, που αφορά έναν ιό, από τον οποίο όποιος προσβάλλεται παύει να έχει επαφή με την πραγματικότητα και είναι μονίμως χαμογελαστός. Πρωταγωνιστής θα είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδόσης Πελεγρίνης, ο οποίος υποδύεται έναν «κίτρινο» δημοσιογράφο, που περνά την προσωπική και επαγγελματική του κρίση.

LA NONNA του Ρομπέρτο Κόσα. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Πιατάς. Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς. Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός. Μουσική: Ηρακλής Βαβάτσικας. Ερμηνεύουν: Δημήτρης Πιατάς, Πάνος Σκουρολιάκος, Λουκία Πιστιόλα, Κλέων Γρηγοριάδης, Κώστας Φλωκατούλας, Χρύσα Βεντούρη, Μαρία Κυριάκη. Θέατρο ΑΚΑΔΗΜΟΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: