Για τα αποτελέσματα του Eurogroup

Σχόλιο του Γιάννη Μπουρνούbournous

Από το 2010 ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωπαϊκή Αριστερά προειδοποίησαν ότι τα σχεδιαζόμενα –τότε- προγράμματα λιτότητας θα βύθιζαν την Ελλάδα και κάθε άλλο υπερχρεωμένο κράτος-μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης στην ύφεση, την ανεργία, τη φτώχεια και, τελικώς, θα οδηγούσαν στη διόγκωση και όχι τη συρρίκνωση του δημοσίου χρέους. Τότε, οι αντιπροτάσεις μας για την αντιμετώπιση του χρέους, των ελλειμμάτων και της ύφεσης φάνταζαν «ακραίες», «μη ρεαλιστικές» και πολεμήθηκαν λυσσαλέα, τόσο από τις πολιτικές δυνάμεις του μνημονιακού τόξου (που, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, τα είχαν «βρει» με το ΔΝΤ πολύ πριν τις εκλογές του 2009), όσο και από τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, που αντιμετώπιζαν το ΣΥΡΙΖΑ περίπου ως γραφικό συνονθύλευμα ακροαριστερών Ταλιμπάν, που στόχο έχει τη «μπαχαλοποίηση» της κοινωνίας και την «εθνική καταστροφή».

Δυόμιση χρόνια μετά, το ελληνικό μνημονιακό τόξο δεν προλαβαίνει να εισπράττει ήττες και ταπεινώσεις, προσερχόμενο σε κάθε Σύνοδο Κορυφής και σε κάθε Eurogroup σαν τον Αλέκο Τζανετάκο ενώπιον του Λάμπρου Κωνσταντάρα.

Παρόλα αυτά, ακόμη και σήμερα, που 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας δεν έχουν δουλειά και μόνο η Αθήνα καταμετρά 25.000 αστέγους, οι θλιβεροί εκπρόσωποι της τρόικας εσωτερικού επιμένουν να πανηγυρίζουν. Την ώρα που ακόμη και το ΔΝΤ παραδέχεται ότι το πρόγραμμα για την Ελλάδα έχει αποτύχει παταγωδώς, οι πανελίστες της τρόικας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ επιμένουν να ισχυρίζονται ότι πέτυχαν (άλλη μια) «τεράστια νίκη» για τη χώρα μας.

Η «τεράστια νίκη» τους συνοψίζεται εύγλωττα στη δήλωση της κ. Λανγκάρντ, ότι στόχος παραμένει το ελληνικό δημόσιο χρέος να αγγίξει το 124% του ΑΕΠ το 2020, τη στιγμή που το 2009 το δημόσιο χρέος της χώρας μας άγγιζε το 129%, ενώ το 2010 η τρόικα έθεσε ως στόχο βιωσιμότητας του χρέους το 120%.

Το είπαμε, το λέμε και θα το ξαναπούμε: Ο πραγματικός τους στόχος είναι να γονατίσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί και να «κινεζοποιηθεί» η αγορά εργασίας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το χρέος δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα πολιτικό εργαλείο πίεσης. Μόνο που οι εγχώριοι και διεθνείς φονταμενταλιστές του νεοφιλελευθερισμού έκαναν ένα μεγάλο λάθος: Πίστεψαν ότι μονάχα εκείνοι, ανενόχλητοι, θα χρησιμοποιούσαν κατά το δοκούν και εσαεί αυτό και άλλα εργαλεία πίεσης, ως κατασταλτικά μέσα επιβολής για την οικοδόμηση της Ευρώπης του ακραίου χρηματοπιστωτικού αυταρχισμού.

Γελάστηκαν, όμως. Γιατί οι λαοί της Ευρώπης, με πρωταγωνίστριες τις κοινωνικές πλειοψηφίες του ευρωπαϊκού Νότου, ξύπνησαν, αντιδρούν και σήμερα, με αιχμή του δόρατος το πρωτοφανές στα χρονικά αντι-παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ στην Ελλάδα, τολμούν να σκεφτούν ότι μπορούν και να νικήσουν.

Γιάννης Μπουρνούς

Μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ,

Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: