Τι πραγματικά μάθαμε από το Eurogroup της Δευτέρας

Πηγή: 6 Μέρες

Του Γαβριήλ Σακελλαρίδη

Το περιεχόμενο της συμπυκνωμένης κοινοβουλευτικής δραστηριότητας της περασμένης βδομάδας, προσφέρει τη δυνατότητα για ασφαλείς προβλέψεις σχετικά με την ενίσχυση του φαύλου κύκλου «ύφεσης-δημοσιονομικού εκτροχιασμού-νέων μέτρων». Όμως η απόφαση του Eurogroup της Δευτέρας, σε συνδυασμό με το προσχέδιο της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έρχονται ως επιστέγασμα μιας βδομάδας κοινοβουλευτικού οργασμού για την εμβάθυνση της μνημονιακής πολιτικής.

Η επιμήκυνση τους προγράμματος προσαρμογής κατά δύο χρόνια, που έτεινε να μετατραπεί στο Άγιο Δισκοπότηρο της διαπραγμάτευσης από την ελληνική πλευρά, δυστυχώς δεν φαίνεται ικανή ούτε να σπάσει τον παραπάνω φαύλο κύκλο, αλλά ούτε και να σηματοδοτήσει μία στροφή για την ελληνική οικονομία. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν τα 9,2 δις ευρώ από μέτρα συνολικού ύψους 13,5 δις υλοποιούνται κατά τον πρώτο χρόνο, ενισχύοντας την ύφεση, το δημοσιονομικό εκτροχιασμό, και εν τέλει και τις χρηματοδοτικές ανάγκες για τα επόμενα χρόνια.

Η επιμήκυνση μπορεί να μονοπώλησε στην παρουσίαση της απόφασης του Eurogroup στην ελληνική κοινή γνώμη, όμως ταυτόχρονα αποσιώπησε άλλες πολύ σημαντικές πτυχές αυτής της απόφασης. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, καθίσταται σαφές ότι η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του Προϋπολογισμού δεν επαρκούν για την απελευθέρωση της περίφημης δόσης, αλλά να δοθεί το πράσινο φως, οι Υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αξιώνουν από την Ελλάδα τρεις επιπλέον απαιτήσεις.

Η πρώτη αξίωση αφορά την εφαρμογή μίας «ρήτρας απόκλισης» από τους δημοσιονομικούς στόχους. Με άλλα λόγια, ο ενδεχόμενος εκτροχιασμός των δημοσιονομικών στόχων, θα συνεπάγεται αυτόματα ισόποσες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Σχετικά με αυτό οφείλουμε να κάνουμε δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, οι δημοσιονομικοί στόχοι για το 2013 έχουν προσδιοριστεί με βάση την πρόβλεψη για ύφεση 4,5% του ΑΕΠ, η οποία είναι κοινώς παραδεκτό ότι είναι εξαιρετικά αισιόδοξη, έως ανεδαφική. Στις περισσότερες μελέτες, η πρόβλεψη της ύφεσης για το 2013 ξεπερνάει το 7%, ως άμεση επίπτωση των μέτρων που ψήφισαν οι «153» την περασμένη Τετάρτη στη Βουλή. Μία ύφεση τέτοιου επιπέδου συνεπάγεται ευνόητα ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι, είτε αφορούν έσοδα είτε δαπάνες, θα εκτροχιαστούν με μαθηματική ακρίβεια, όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε χρόνο εντός της μνημονιακής εποχής και επομένως η «ρήτρα απόκλισης» θα ενεργοποιηθεί. Και αυτό συνεπάγεται περαιτέρω περικοπές εντός του επόμενου έτους. Δεύτερον, η λογική αυτής της «ρήτρας απόκλισης» αντιβαίνει σε οποιαδήποτε έννοια σταθεροποίησης της οικονομίας. Από τη στιγμή, που ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός οφείλεται στην ύφεση, και η ρήτρα αυτή βαθαίνει την ύφεση, το αποτέλεσμα θα είναι το αντίθετό από αυτό στο οποίο ευελπιστεί η τρόικα και η ελληνική κυβέρνηση. Δηλαδή αυτή η «ρήτρα απόκλισης» όχι μόνο θα αδυνατεί να επαναφέρει την οικονομία εντός δημοσιονομικών στόχων αλλά θα συμβάλει στον περαιτέρω εκτροχιασμό.

Η δεύτερη απαίτηση έγκειται στη «σημαντική αναβάθμιση» του υπάρχοντος «κλειστού» λογαριασμού στην ΤτΕ για την εξυπηρέτηση του χρέους. Σε αυτόν εκτός από τις δόσεις θα κατατίθενται από το ελληνικό δημόσιο και τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και μέρος των φορολογικών εσόδων. Η αναβάθμιση αυτού του λογαριασμού σε αυτή τη συγκυρία δεν είναι τυχαία. Η πιθανότητα επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος –με ασύλληπτο κοινωνικό κόστος–, κάτι που σημαίνει ότι οι δόσεις θα κατευθύνονται μόνο για εξυπηρέτηση τοκοχρεολυσίων, σε συνδυασμό με την πιθανότητα ανάδειξης κυβέρνησης της Αριστεράς εντός του 2013, τρομοκρατεί τους πιστωτές και μόνο ως σκέψη. Για αυτό το λόγο τοποθετούν δικλείδες ασφαλείας που εξασφαλίζουν την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Η τρίτη απαίτηση αφορά την υλοποίηση και νέων «prior actions», ελάχιστες μέρες αφότου αυτά ψηφίστηκαν στη Βουλή, παρακάμπτοντας και σε αυτή την περίπτωση την κοινοβουλευτική διαδικασία.

Αυτό που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι ο κ. Σαμαράς όταν έλεγε ότι «δεν θα έρθουν νέα μέτρα στη Βουλή» δεν έλεγε απολύτως ψέματα. Τα νέα μέτρα πλέον θα έρχονται εκτός Βουλής, με αποφάσεις των εταίρων, τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση θα υλοποιεί με εξωκοινοβουλευτικές διαδικασίες, χωρίς καμία στοιχειώδη δημοκρατική νομιμοποίηση! Αν σε αυτά προσθέσουμε και το γεγονός ότι η διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων θα προχωράει χωρίς τον έλεγχο του κοινοβουλίου, πλέον διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο για την χάραξη της μνημονιακής πολιτικής, μακριά από τις εύθραυστες κυβερνητικές ισορροπίες, αλλά και ταυτόχρονα μακριά από κάθε έννοια δημοκρατικού και κοινωνικού ελέγχου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: