Δεν ξέρω τι ψάρια θα πιάσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ την ερχόμενη Κυριακή, ένα ευχαριστώ όμως οφείλουν να το πουν στον Δημήτρη Παδημούλη και στην Λιάνα Κανέλλη. Δίχως το λόγο τους και την προσωπικότητά τους, έχω την εντύπωση ότι θα τους έλειπαν όχι μόνο το λούστρο και το εύρος (απολύτως απαραίτητα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση) αλλά και καναδυό κρίσιμες μοναδούλες. Αυτές ακριβώς που σε βγάζουν απ’ τα τσικό και σε μπάζουν στις αναμετρήσεις των ενηλίκων.
Kαι εξηγούμαι. Αν ο Παπαδημούλης την είχε κάνει από τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τον Φώτη Κουβέλη, ο τελευταίος θα είχε ιδιαιτέρως ισχυροποιήσει τη θέση του. Θα καπάρωνε το χώρο της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, αφήνοντας στους πρώην συντρόφους του μικρά έως πολύ μικρά περιθώρια παρέμβασης. Κι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας ενίοτε τα μπλέκει άσχημα όταν αποφασίζει να ανακατευτεί με την «αστική» πολιτική (βλέπε την πρόσφατη γκάφα του με τους Ανεξάρτητους Έλληνες), στον ΣΥΡΙΖΑ και στις παραφυάδες του θα απέμεναν συγκεκριμένα και μόνο κοινά.
Η παρουσία ωστόσο του Δημήτρη Παπαδημούλη, τους λύνει τα χέρια. Τώρα, έχουν το κούτελο να γυρίσουν και να πουν στους ψηφοφόρους που αμφισβητούν τις αγαθές προθέσεις τους: «Ορίστε, έχουμε και ανθρώπους που μπορούν να σηκώσουν ένα τηλέφωνο και να μιλήσουν με την Μέρκελ, τον Μόντι, τον Ραχόϊ. Δεν είμαστε όλοι έξαλλοι κι εξαγριωμένοι, έτοιμοι να ισοπεδώσομε θερινά και χειμερινά ανάκτορα.»
Όσο για τον ίδιο τον βουλευτή, κάνει αυτό που πρέπει να κάνει όπως πρέπει να το κάνει. Τη δουλειά του δηλαδή. Δραστηριοποιείται στη Βουλή, κατεβάζει ιδέες και θέσεις, έρχεται σε επαφή με τους πολίτες (έπαινος για την παρέμβασή του στα social media) , μιλάει στα κανάλια με τρόπο «cool, calm and collected» που θα λέγανε οι Rolling Stones. Κουλαριστός, ήρεμος και συγκεντρωμένος. Αν τους πέφτει λίγος στον ΣΥΡΙΖΑ, να ξέρουν ότι έτσι και φύγει ουρά θα κάνουν οι μνηστήρες στην πόρτα του.
Πάμε τώρα και στην Λιάνα Κανέλλη. Το ξέρω ότι καμιά φορά γίνεται υπερβολική. Το έχω υπόψη μου ότι φωνάζει, ότι καπνίζει σε κλειστούς χώρους, ότι της αρέσει να διακόπτει τους συνομιλητές της, ότι τα παίρνει εύκολα στο κρανίο, ότι εν γένει έχει «κοντό φυτίλι» που θα λέγανε κι οι Εγγλέζοι. Και λοιπόν; Για κομισάριο τη θέλουνε στο ΚΚΕ ή για μια μοντέρνα εκδοχή της Πασιονάριας, που θα συγκινεί τις μάζες και, όταν χρειάζεται, θα τις ξεσηκώνει κιόλας;
Να τα λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Συγκροτημένη η Αλέκα Παπαρήγα, ο λόγος της έχει αρχή, μέση και τέλος, σε λούμπες δεν πέφτει και τα τερτίπια της πολιτικής τα ξέρει όσο λίγοι. Μπορεί όμως να συναρπάσει; Να σου βάλει φωτιά εκεί που κάθεσαι και να σε φέρει βόλτα με δυο κουβέντες που χτυπάνε κατευθείαν στο συναίσθημα; Θα μου επιτρέψετε να αμφιβάλλω. Κι επειδή ο Σπύρος Χαλβατζής είχε τα θέματα υγείας που είχε, ποιος μπορεί να προσεγγίσει καλύτερα τον απλό κόσμο, τον «χοντρό λαό» που έλεγε κι ο Ανδρέας Παπανδρέου από τη Λιάνα Κανέλλη;
Το ξέρουν αυτό αμφότερες οι πλευρές, και η βουλευτίνα και το κόμμα, κι έχουν κάνει τα κουμάντα τους. Η Κανέλλη λέει τα δικά της, πάντα όμως μέσα στο γενικό πλαίσιο της «γραμμής», και το ΚΚΕ κερδίζει από τη μαχητικότητά της δίχως να δείχνει εκνευρισμό αν της ξεφύγει καμιά κουβέντα περί ορθοδοξίας. Οι καλοί λογαριασμοί, ως γνωστό, κάνουν τους καλούς φίλους και στη συγκεκριμένη περίπτωση το τεφτέρι μόνο «συν» έχει να γράψει.
