Τι είναι η πατρίδα μας;

http://www.protagon.gr

Του Χριστόφορου Κάσδαγλη

Προσπαθώ μέσα από τους στίχους να ανιχνεύσω την υπόσταση της πατρίδας αλλά κάπου χάνομαι, ανάμεσα στη γεωγραφία και στο συλλογικό φαντασιακό όπου ολοκληρώνεται η έννοια του έθνους.

Τι είναι, λοιπόν, η πατρίδα μας; Μην είν’οι κάμποι, υπερκορεσμένοι σήμερα από υδροβόρες καλλιέργειες που επιβιώνουν χάρη σε κοινοτικές μεν -αντιπαραγωγικές δε- επιδοτήσεις; Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνά, που εν τω μεταξύ έχουν αλωθεί από παραθεριστικές κατοικίες, ταβέρνες, χιονοδρομικά κέντρα και άλλες λάιφ στάιλ υποδομές; Μην είν’ ο ήλιος της που χρυσολάμπει, σε υπερθετικό μάλιστα βαθμό, ελέω της τρύπας του όζοντος; Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά – μοντέλα, αθλητές, πολιτικοί, ου μην αλλά και διανοούμενοι, η λάμψη των οποίων συντηρείται όσο παραμένουν αναμμένοι οι τηλεοπτικοί προβολείς;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι και κάθε χώρα της με τα χωριά, κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει, κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Είναι εντελώς απίθανο ο ποιητής να είχε εντρυφήσει σε καταστάσεις όπως ρουμς του λετ, σάουνα, σπα, μπιτς πάρτι, συγκρότημα κατοικιών, ολ ινκλούσιβ. Προφανώς είχε στο νου του άλλη πατρίδα -ούτε τη δικιά σου ούτε τη δικιά μου.

Στην τελευταία στροφή, πάντως, αφήνει στην άκρη  τις φυσικές ομορφιές και επιχειρεί να προσεγγίσει αυτό που λέγαμε παραπάνω, το συλλογικό φαντασιακό του Έλληνα, εκείνο «που ’χουμε μες στην καρδιά, που λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!». Αλλά ενώ όλη η ιδέα είναι να ορίσουμε το πράγμα, να αποκλείσουμε κάτι για να αναδείξουμε κάτι άλλο, την ταυτότητά μας, το πιο κρίσιμο θέμα, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο ο ποιητής παραιτείται της προσπάθειας: «Όλα πατρίδα μας. Κι αυτά, κι εκείνα!».

Δεν ψήνομαι μ’ αυτού του είδους την ποιητική, μόνο και μόνο επειδή με είχαν βάλει στο δημοτικό να μάθω το ποίημα απέξω. Εντάξει, την καταλαβαίνω τη νοσταλγία, ποιος δεν θα ’θελε να ξαναγίνει παιδί (αν και τότε που ήταν, τραβούσε απ’ όλες τις μεριές το κορμί του μπας και μεγαλώσει). Αλλά δεν βλέπω γιατί να καμαρώνουμε για ό,τι σκουπίδι μας πάσαραν τότε – το κατηχητικό, την πατριδογνωσία, τις εθνικές παρελάσεις, το κρυφό σχολειό, τους τσολιάδες και τις Αμαλίες, την κάθε αηδία που ανέθρεψε γενεές Ελλήνων, γι’ αυτό και καταντήσαμε έτσι. Να νοσταλγούμε ένα πληθωριστικό νόμισμα, να αναμασάμε παραμύθια του τύπου ότι η αμερικανική Βουλή για μία μόνο ψήφο δεν υιοθέτησε τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ, να θεοποιούμε το Μεγαλέξανδρο αλλά να καταβαραθρώνουμε τον Μωάμεθ τον κατακτητή. Να κοροϊδεύουμε τους κουτόφραγκους, και την ίδια ώρα να τους χρεώνουμε όλα μας τα δεινά. Δεν ήμασταν εμείς, βλέπεις, που κάναμε τους εμφυλίους πολέμους, εκείνοι μας έβαζαν, κι έπειτα μάς περίμεναν στη γωνία για να μας «προδώσουν», επειδή προφανώς μας χρώσταγαν και όχι εμείς σ’ αυτούς, όπως παραδόξως έγραφαν οι δανειακές συμβάσεις που είχαμε συνάψει μαζί τους.

Αλλά έτσι είμαστε εμείς, απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αν και με δανεικό βρακί, και τόσο πολύ μας αρέσουμε, που από ολόκληρο τον Όμηρο και τον Θουκυδίδη ένα πράγμα αφομοιώσαμε – και το καμαρώνουμε κιόλας: ότι οι εσωτερικές έριδες είναι ίδιον της ράτσας μας, νάτο, είναι σαφές λοιπόν ότι εμείς είμαστε κατευθείαν απόγονοί τους, όπερ έδειδείξαι, κανένας άλλος λαός δεν μπορεί να υπερηφανευτεί κάτι τέτοιο!

*Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης είναι συγγραφέας, το νέο βιβλίο του «Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι» πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2012 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: